غزل
منوراحمد کنڈے
ہتھ مرے کشکول نہ دیویں
بھید حقیقت کھول نہ دیویں
قبر دا مولا دو گز ٹکڑا
کم ظرفاں دے کول نہ دیویں
ہسن گاون سجن پیارے
بوہے غم دے کھول نہ دیویں
سوچاں نال سجا کے رکھے
شعر مرے نوں جھول نہ دیویں
عشق پیالا امرت بھریا
زہر ہجر دا گھول نہ دیویں
تھاں تھاں تے بدنام کریسی
اس ویری نوں ڈھول نہ دیویں
اکھیاں نوں وی قابو رکھیں
ہنجو ہیرے رول نہ دیویں
چٹے اکھر چٹیاں سوچاں
کالی رات چ گھول نہ دیویں
نیواں نیواں رکھیں ربّا
مینوں اُچا بول نہ دیویں
سدھی سن کے گل منور
مطلب گول مٹول نہ دیویں
