غزل
منورشکیل
اوسے تھاویں خشیاں جتھے تیرے لگے نیں
انج تے سجنا دھرتی اُتے پیر بتھیرے لگے نیں
مار دینا اک دن ایہناں ویکھیں کالیاں راتاں نوں
چھویاں لے کے ایہناں پچھے انج سویرے لگے نیں
اوہدے مُکھ نوں تکیا اے تے ٹکدا نہیں اسماناں تے
اوس فلک دے چن نوں ویکھو کنے پھیرے لگے نیں
عمراں تیکر ہتھ نہ پجے اڈیاں چک کھلوتے آں
بختاں آلے رُکھ دے اُتے پھل اچیرے لگے نیں
سوچی جاناں آئون والا ویلا کنج گزاراں گا
انج فکراں دے شکرے یارو پچھے میرے لگے نیں
اوہدا دل شکیل کدی نہیں سینے اندر رہنا
نین کٹاراں والے جندے مگر لٹیرے لگے نیں
