غزل
زاہد صدیقی
توں کیہ جانے کیہ کیہ یار گواچ گیا
میرا میرے توں اتبار گواچ گیا
نیندر نوں پئی اکھ تسیہے لیندی اے
خورے کتھے چین قرار گواچ گیا
دھن فرشتے آندے جاندے دھرتی تے
میں آیا تے پہلی وار گواچ گیا
مطلب دے لئی جھوٹھی واہ واہ ہوندی رہی
فن دی دنیا دا فنکار گواچ گیا
میرے دکھ نوں لگی والا سمجھے گا
سجن کر کے اکھ دا وار گواچ گیا
زاہد مسجد، مندر، گرجے، ہیکل وچ
اوہنوں لبھدا آخر کار گواچ گیا
