غزل
اسماعیل قلندر
دُکھاں باہجھ نہ جگ تے کوئی بندہ‘ سدا جگ نوں سکھ دی بھال ہووے
سُکھ تال نصیب دے ملے لوکو سُکھ سدا نہ کسے دے نال ہووے
پیڑاں ونڈیاں جان جے جگدیاں‘ ہس ہس میں قبول کراں
متھے وٹ نہ پاواں میں کدے یارو مینوں کدے نہ کوئی ملال ہووے
میرا منہ سڑ جائے جے میں کدے پیتی‘ ایویں سجناں تہمتاں لائیاں نیں
مینوں او س دی اکھ چوں نشہ ملیا جنہوں ویندیاں جگ نہال ہووے
میرا یار وچھوڑیا توں رہا ہویاں مدتاں میل ملاپ کردے
میرے وانگ جے وچھڑے یار تیرا تو نیویں دس ہاں تیرا کیہ حال ہووے
اودھر رُت بہار تے دل ایدھر اکو جہیاں دونواں وچ مستیاں نیں
ایدھر دل محبتاں نال بھریا اودھر پھلاں دی بھری ہوئی ڈال ہووے
اگے پند قلندر نیں بڑے اوکھے توں وی راہ دا کجھ سامان کر لے
متاں راہ دے وچ توں رہویں روندا تینوں کٹنا راہ محال ہووے
