غزل
سلیم کاشر
غم کاہدا جے دل ٹٹن دی، ذرا آواز نہ آئی
خالی بھانڈے شور ودھیرا، جانے کل خدائی
جس دے پلے پیسے ہندے، اسے دی وڈیائی
اچے محلیں جاوے پہلاں، سورج دی رشنائی
چھیڑو نہ دکھیاریاں تائیں، خریاں کہہ نہ دیون
پھردے چپّ دے جندریاں اوہلے ایہہ طوفان لکائی
اکھیاں دے وچّ گزرے ویلے، آ گئے ہنجھو بن کے
توں کی اکھ چرائی سجناں، ہو گئی جگ رسوائی
ستے وخت نمانے ایسے، کاشر یار نہ جاگے
چڑھدا سورج تان کے نیزے، دیندا رہیا دہائی
