غزل
سلطان کھاروی
ڈاہ نہ دیوے سایا مینوں رہے وی میرے نال
ایہ وی رَلیا جاپے سفنے والیا تیرے نال
میں درداں دا کھوج نہ لبھا‘ کھوٹا کر لیا پندھ
کھلی اکھ تے جڑیا ڈٹھا کاگ بنیرے نال
دوہاں دی اک سانجھ وکھاوے مٹی دی تخلیق
مٹی ہوندائے سچا رَل کے آپ پتھیرے نال
کیہ فائدا پھر یاری دا تے کاہدا فیر پیار
نیویں ہو ہو ٹرنا پے جے کسے اچیرے نال
کلا اک سلطانؔ اے پوری دنیا دی بنیاد
دو گزاں دا مالک بدھا اے چار چفیرے نال
