غزل
ممتاز ملک
ایہ جذبے انمول نی مائے
نہ تو ایہناں نوں پھول نی مائے
مُڑ کے ایہ نہیں آون والے
بول نہ ایسے بول نی مائے
لُکدے لُکدے لُکا بیٹھی آں
درد بڑے انمول نی مائے
اوہنوں یاد میں کر کر روواں
ساہ وچ وسے ڈھول نی مائے
اک نافرمانی دے بدلے وچ
ککراں دے وچ تول نی مائے
رہ گئے ہار سنگھار وی میرے
رہ گئے ٹھٹھے ٹھول نی مائے
ممتاز سیہاناں آپ نوں کیویں
شیشہ کرے مخول نی مائیں
