ڈھولہ عدم اتماد دا
محمد افضل پھپھرا
کال بلیندی ناردا
ٹھیا چھڈ نیندر دی موج نوں
کال آہدی اے ناردا
میرا ہاں پیا ڈبکے ماردا
دینہہ عدم اتماد دیہاڑ دا
کرسچ تے کوڑ دی کھوج نوں
لاہ نارد کھیسی مونہہ تو ں
کہے مار سیاست جھونہہ توں
مین روزے لائی سڑکھی
توں روندی دل دے بوجھ نوں
اکھے فیر وی کجھ تے ناردا
توں باھر دھیان تیماردا
کتے چین امن دی فاختہ
کھا جائے ناں غم تے سوگ نوں
اکھے سن راتے دئیے سپنئے
توں ورد اولّے جپنئے
میں محرم ہر اس حال دا
بھوگے جو اولڑے بھوگ نوں
اکھے دتیاں کرکہانیاں
انہاں سیٹھاں تے ملوانیاں
مڑ تختو چا سٹیونے وچ گلیاں
ککھ رلیونے ڈھاہ کے راجے بھوج نوں
پیا غازی مرد ونگارے
وچ دینہہ وکھائے تار ے
جدوں لگی اے سٹ نگارے
وچ کنڈ دے سٹ چماڑے
ہتھ ویکھے لاکے سوج نوں
لیا گھیرا گھت شریکاں
ناں کسے وی سنیاں چیکاں
لگھی نوں لاکے لیکاں
پیا للکرے ملکھ دی پھوج نوں
اوہنوں سدیا شہر دے قاضی
اکھے اللہ رکھسی راضی
نالے چھڈ دے بھنگ توں تازی
چل پی کوثر دے حوض نوں
اکھے چھڈ دے شوق تو شاہیاں
تیں جیہڑیاں پھبدیاں ناہیاں
ایہہ تخت نیں کم مرادنے
توں لاہندا رہیاں ایں الوہج نوں
سچ گل چا پوندی اے کرنی
ہاہی سادہ چال یا ہرنی
نہیں چھڈی کنواری پرنی
کھیہہ تکیا س پگ دے سوہج نوں
ایہہ گھڑیاں پہل وی بنیاں
روڑھے بنھ کفن دیاں تنیاں
جدوں مہرے وٹو ماریا
سد بہاولی ویلے رات دے
طوطے چکدے روج نوں
کدی اوکڑ آئی ناں ٹلی
نصیر ہمایوں وی جھلی
جدوں سوریاں لٹ لئی دلی
اوہدے تاج رہے ٹنگے کلی
رہیا تکدا ویر دی فوج نوں
کامران بھرا دی رلنی
بجھی اگ ناں رہ گئی بلنی
سوری کھوہ لیا ونج قنوج نوں
کیمبو کا آہدا اے نوری
جنہاں جمناں مرن ضروری
پر گھتنے مل صراف نیں
تک جیون دے سوہن تے کوہجھ نوں
