غزل
طفیل خلش
دُھپاں نے کھا لیا کدی چھاواں نے کھا لیا
پھُلاں دا شہر تیز ہواواں نے کھا لیا
منزل نہ کوئی وی ساری زمین تے
میری تمام عمر نوں راہواںنے کھا لیا
ایہہ حادثہ وی گزریا میری زمین تے
ماس اپنے بچیاں دا ماواں نے کھا لیا
میرے ای گھر نوں گھر دیاں جیاں نے ساڑیا
میرا وجود میریاں بانہواں نے کھا لیا
فرکر بلا دے خون نوں بھوتاں نے پی لیا
منصور تیرا شہر بلاواں نے کھا لیا
تختاں تے بیٹھے مُردا ضمیراں دے سامنے
انسانیت دی لاش نوں کاواں نے کھا لیا
ہر وار میرا خلش جی موہرا نصیب سی
ہر وار میرے سچ نوں سزاواں نے کھا لیا
