غزل
اکرم شیخ
سُفنے سُفنے چلدے رہے آں
فر ہتھاں نوں ملدے رہے آں
پتیاں اُتے لکھیا پڑھ کے
سوچ دے ولگن ولدے رہے آں
کٹے ہتھیں‘ ٹُٹے پیریں
وچ مسافراں رلدے رہے آں
پچھلے پہر دے سورج وانگوں
پوری پوری ڈلھدے رہے آں
جیون دکھ دے جانو ہو کے
موت نوں پل پل جھلدے رہے آں
سولیاں اگے جسے دھر کے
لاٹاں وانگوں بلدے رہے آں
سبز ہوا تے سنیہا لکھ کے
اپنے آپ نوں گھلدے رہے آں
