محبت ویلا

پرگٹ سنگھ ستوج

جاں اوہناں نوں کیہ کیہ دسیا گیا ہووے پر ہن تاں آپاں سارے سمجھ گئے آں کہ کیہ کرنی۔ فیکٹریاں لئی نیم تاں سرکار نے بنا دتے پر آپاں دیکھدے ہی ہاں کہ کہڑی فیکٹری نیماں انوسار چلدی اے ۔ تسیں ایہناں فیکٹریاں دے لاگلے پنڈاں والیاں نال گل کر کے ویکھنا، اوہ کویں نرک بھوگ رہے نیں۔ کوئی فیکٹری ایہ لکھتی ذمہ واری لین لئی تیار نہیں کہ جیکر فیکٹری کارن ہوا، پانی جاں زمین پردوشت ہوئی جاں پھیر کیمیکل دی سمسیا آئی جاں کوئی کینسر ورگیاں بیماریاں نال کوئی مریض مردے تاں اسیں ذمہ وار ہوواں گے۔
اس علاقے دے لوکو، جے ایتھوں دی ہوا، پانی تے مٹی پلیت ہوندی اے تاں اسیں تے ساڈیاں آن والیاں پیڑھیاں بیماریاں نال مرنگیاں۔ گھر-گھر ستھر پیں گے۔ اس لئی اسیں اپنے پانی، اپنیاں زمیناں تے اپنے بچیاں دی جان بخشی لئی مرن لئی تیار ہوئے آں۔ ایہ فیکٹری اسیں کسے وی حالت وچ نہیں لگن دینی۔ جے لگی تاں ساڈیاں لاشاں اپر لگے گی۔ سارے ہتھ کھڑے کر کے قسماں کھائیے کہ اسیں آخری ساہ تک اس فیکٹری خلاف لڑدے رہنے۔
سارے لوکاں نے ہتھ کھڑے کر کے سہمتی دے دتی۔ آصف نے اپنا بھاشن ختم کر کے مائیک ترن نوں سنبھال دتا۔ آصف دے بھاشن نال لوکاں وچ جوش بھریا گیا۔ ترن نے مائیک اپر آندیاں نعرے لگوائے، پنجاب سرکار مرداباد۔ فیکٹری ایتھے نہیں لگے گی۔ نہیں لگے گی۔ ہور کنے ہی نعریاں نال لوکاں دا ہڑ باہاں اچیاں کر کے جواب دے رہیا سی۔
گیاراں کو وجے وکھ وکھ پنڈاں وچوں اکٹھی کیتی ڈالی آنی شروع ہو گئی۔ سکیمی، پپی اتے نندو ہوریں ہانیپر وچوں دال، روٹیاں اتے دودھ اکٹھا کر کے لے آئے سن۔ نندو وی اپنی دوکان بند کر کے سنگھرش وچ موڈھے نال موڈھا جوڑ کے چل رہیا سی۔
شام اتر آئی سی۔ کندھولی اہلے جھاتی کردے بچے وانگ سورج نہر دے اچے سفیدیاں اہلے چھپ گیا سی۔ پنجے پنڈاں دے سرپنچاں نے دس-دس بندیاں دی رات نوں ایتھے ہی رہن دی ڈیوٹی لگا دتی سی۔ باقی لوک واپس مڑ گئے سن۔ شام دی روٹی ہانیپر دے گروگھر وچوں بن کے آنی سی۔ روٹی لاہن لئی کجھ عورتاں نے گورو گھر جا کے کم سنبھال لیا سی۔
رات اٹھ کو وجے سکیمی ہوریں روٹی لے کے آ گئے۔ ساریاں نوں روٹی کھوا کے اوہ بھانڈے واپس لے گئے۔ سویرے پھر اوہناں نے پنڈ وچوں ڈالی اکٹھی کر کے لے آنی سی۔ ترن تے آصف اج رات ایتھے ہی ٹھہرے سن۔ ساڈھے کو اٹھ وجے آصف نوں سہج دا فون آ گیا،ہاں جی کیہ حال نے؟
بہت ودھیا۔ تسیں دسو؟ آصف بندیاں وچوں اٹھ کے تھوڑھا اک پاسے ہو گیا۔
ودھیا جی۔ کتھے اوں ہن؟
ایتھے ای آں۔ دھرنے چ۔ آصف نے شیرگڑھ ول نظر ماری، ٹاواں ٹاواں بلب چمک رہیا سی۔
ہن تاں گھریں چلے جاندے۔ ہن تاں رات ہو گی۔
ہن تاں اک پاسہ کر کے ای جاماں گے۔ چاہے کچھ مرضی ہوجے۔ آصف دا درڑ ارادہ بولیا۔
توں بہتا اگے نہ ہوئیں۔ کوئی نقصان ہو جاندے۔ سہج دی آصف نال محبت فقراں وچ گھل گئی۔
ہن تاں چاہے جان وگجے۔ پچھے نی ہٹنا۔ آصف نے گروگھر دے نشان صاحب ول ویکھیا۔ نشان صاحب دے اپرلے پاسے کالے اسمان وچ ادھا چن اپنی ہوند قایم کریں کھڑا سی۔
میں وی عاماں؟ سہج نے ہسدیاں پچھیا۔
ہاں ہاں توں وی آ۔ تیرا وی حق بندے۔ جے توں وی میرے نال آ کے کھڑھیں میرا حوصلا ہور وی ودھوگا۔
اج میرا ڈیڈی آیا سی۔ کل نوں میں پکا آنگی۔ سہج نے وعدہ کیتا۔
تیری ڈیک رہوگی مینوں۔ آصف دا من اندروں پھل وانگ کھڑ گیا۔
(جاری اے)