غزل
آتش کیانی
بارھاں ندیاں دا جو تارو اس نوں میں سمجھانا کیہ
ورھیاں توں اوہ دل وچ وسدا’ دوری فرق مٹانا کیہ
دھرتی اُتے ڈھیر نیں حوراں تھوڑ نہیں کوئی غلماناں دی
جنت وچ جے ملیا نہ اوہ’ لین میں اوتھے جانا کیہ
وکھری وکھری صورت سبھ دی دسدی تیری وحدت اے
اک مک دوویں ازلاں توں فر میتھوں بھیت لکانا کیہ
گھر وچ دھی پردھانی کردی پتراں ونڈاں پائیاں نیں
لگدے لیندے کھا گئے مینوں غیراں نوں ازمانا کیہ
آپوں ڈھیر سیانا سی اوہ لیکھاں دے وچ ہاراں سن
ازلوں لکھیا کدے نہ ٹلیا بے فایدا پچھتانا کیہ
لیراں دے نیں کھدو کرلے بھورا لوڑ نہ ڈرنے دی
ایہ جدی پشتی ہولے نیں’ ہولے نوں مونہ لانا کیہ
ہاسے دے نیں سانجھی سارے دکھاں دے بھائیوال نہیں
جہدے دل وچ درد نہ ہووے اوہنوں یار بنانا کیہ
وٹے پین توں پہلاں سوچیں بھاویں بیری رحمت اے
ویلے سر توں ودعیا کر دے بیری اُتے مانا کیہ
یار کسے نوں راز نہ دیویں راز دا قیدی بن جاسیں
اپنا بھیت سنا جے چکیوں آتش فیر پچھتانا کیہ
