غزل

بابا نجمی

اکھراں وچ سمندر رکھاں سوچاں وچ جہان
سجدے کرن فرشتے مینوں میرا ناں انسان
مینوں کنج ہلا سکدے نیں جھکھڑ تے طوفان
کھڑا واں ست زمیناں ڈھا کے چُک کے ست اسمان
جھوٹھا کہڑا سچا کہڑا کسراں کراں پچھان
کھاندے پئے نیں قسماں سارے سر تے رکھ قرآن
گڈ جیہا ایہہ جثا میرا بن جاندا اے پھُل
کچے پلے جدوں کھڈونے شامیں جپھیاں پان
میرے آل دوال نہ وسے اک وی مذہب غیر
دسے شہر دا قاضی میرا سڑیا کنج مکان
جمدی دھی نوں دبن والا فیر قانون بنا
ڈولے دے نال پُتر والا منگے پیا مکان
اس دھرتی تے ججتھے جتھے لڑدے پئے نیں لوک
اپنا جثا ویکھاں بابا ہر تھاں لہو لہان