غزل

اکھیں اتھرو پیریں چھالے کنبے پیا سریر
شوہ چوں بیڑی کڈھن دی کوئی بندی نہیں تدبیر
آساں ٹُٹیاں دل دا شیشہ کرچی کرچی ہویا
انج لگدا اے پوری ہو گئی خواباں دی تعبیر
موہرا پھکن نالوں اوکھی درد ہجر دی مار
چھویاں تے تلواراں نالوں عشق دے تکھے تیر
بھاگ بھری دے عشق نے بدلے تحریراں دے بھاگ
فن دا روپ وٹا کے بن گئی وارث شاہ دی ہیر
راتاں دی کالخ وی دل دا کھوہ نہیں سکدی نور
جھوٹھ دیاں جناں نے مینوں کیہ پانی زنجیر
انج تے اپنی کیتی اپنے متھے لگدی آن
پر دل نوں سمجھان دی خاطر کہنے آں تقدیر
سُکھ دے سورج اپنے آپ نوں آپے لیا اے ڈوب
سچائیاں دے چانن خورے کیتی کیہ تقصیر
پیار دی سچائی دا یارا کنج نتارا ہووے
جے آکھیں تے میں تیرے لئی دیاں کلیجہ چیر
شاکر سفنے اندر آ کے دیندی رہے آواز
کھلی اکھیں ویکھ نہ سکیا میں جہڑی تصویر