ناول

انب دے رُکھ گنن دی کیہ ضرورت سی۔
موجاں دے سجن اوہنوں پیسے دیندے نیں ایس گل دا اودوں پتا لگا جدوں اک دن جہاز شاہ اپنے کھُنّے سُجا کے پنڈ آیا۔
ساڈے پِنڈ ملوانیاں دا اِک گھر سی۔ ساریاں پِنڈاں وچ ای ہوندا اے۔ ایہ قریشی سید اکھواندے سن تے پِنڈ دی اِکو اک مسیت دی امامت اوہناں کول سی۔ ہاں اوس ویلے ساڈے پِنڈ وچ اِکو مسیت ہوندی سی۔ پہلو دو تے فیر تِن تِن مسیتاں دا رواج بہت بعد وچ پیا۔
جہاز شاہ ساڈے پنڈ دے امام مسجد دا وڈا پُتر سی یاں شاید لوڈھا ‘ اوہدا اصل ناں تاں بھُل گیا اے۔ کالے رنگ’ چھے فُٹ توں اُچے قد تے لمیاں ٹنگاں والا جہاز شاہ جدوں لمیاں لمیاں اُلانگھاں بھر کے ٹُردا تاں انج لگدا جویں کوئی بوتا ٹُریا جاندا ہووے۔ پہلے کسے نے اوہنوں بوتے شاہ وی اکھیا پر جدوں کسے مخولی بندے نے اوہنوں جہاز دا ناں دِتا تاں اوہ جہاز شاہ دے ناں نال مشہور ہو گیا۔
اصل وچ بوتے شاہ ناں سدن وچ اک تحقیر تے بے آدری سی جد کہ جہاز شاہ مُونہ تے وی آکھیا جا سکدا سی۔
ایہ پوڈری جہاز نہیں سی’ کیوںجے اوس ویلے تائیں ہیروئن دا دُو دُور تائیں ناں نشان وی نہیں سی’ نشے لئی لوکی افیم یاں ”راکٹ” کھاندے سن۔
مینوں یاد اے ساڈے پِنڈ اِکو اِک عملی سی جہدا ناں بدر دین سی۔ اوہ افیم تے راکٹ دوویں کھاندا سی۔ بدرے دا رنگ بھاویں سانولا سگوں کالا زیادا سی پرنین نقش تِکھے سن ۔ نِرا نمک بھریا ہویا سی۔ اوہ جوانی دے انّھے زور وچ اپنی سالی اُدھال کے لے گیا۔ سائیاں رن وی پچھانہ مُڑا لئی تے بدرے نوں واہوا گُجھی مار دِتی۔ نال ای اپنی دِھی دی طلاق وی لے لئی۔ اوس توں بعد بدر دین نُوں کسے وی ساک نہ دِتا۔
جہڑا کُتا گھر دے بھانڈیاں وِچ مونہ مارن لگ پوے اوہنوں فیر اپنے ویڑھے کون وڑن دیندا اے؟
بدر دین کول نہ سالی رہی نہ بیوی۔ بس پچھتاوا رہ گیا۔
اوہنے پہلوں افیم تے بعد وچ راکٹ کھانے شروع کر دِتے تے اِنج اوہ وڈا نشئی ہو گیا۔ بدر دین توں بدرا تے آخر تے بدرو عملی وجن لگ پیا۔
جہاز شاہ تھوڑا جہیا …سدھڑ سی۔
اوہدی شخصیت وچ وقار تے مُونہ اُتے کوئی رعب نظر نہیں آٰ ندا سی۔ تے ایہدی وجھا شاید اوہناںدا پیشا امامت سی۔ امامت اک باعزت کم اے پر ایہدا صِلا یاں ایہدی اُجرت اوہناں نوں اودوںبڑے بے عزت طریقے نال مِلدی سی ۔
امام صاحب شام نوں اِک وڈی ساری پرات لے کے گھر گھر جاندے سن تے روٹیاں’ اُبلے پھِکے چائول تے سالن وغیرا منگ کے لیاندے سن۔ اج پنجاہ سال بعد وی بُڈھے امام صاحب دا گھر گھر جا کے روٹیاں منگنا مینوں بھُلیا نہیں اے۔ اوہ منظر جویں میرے دماغ دی سکرین اُتے نقش ہو گیا اے۔
ایہ ٹھیک اے کہ عورتاں تے مذہبی عالماں نوں بہت زیادا ازادی دیناخطرناک اے پرمذہبی عالماں دی اینی زیادا بے عزتی کرناوی ٹھیک نہیں اے۔ امام مسجد نوں بھکاری بناناکوئی چنگی گل نہیں اے۔
جہازشاہ منگ کے لیاندے ٹُکڑیاں اُتے پلیانوجوان سی تے حالے وی اوہیو ٹُکڑے کھاندا’ فیراوہدے وچ وقار تے اوہدے مُونہ اُتے رعب کِتھوں آندا۔
ایہ جہازشاہ مَجھ دے پٹھے دتھے توں علاوا ویلھا ای ہوندا سی تے ایدھر اودھربھوندا رہندا۔ جِتھوں تیک مینوںیاد اے اوہناں دِناں وچ اوہدا اک پیر کسے زخم پاروں پکیا تے سُجیا ہویا سی تے اوہ جُتا نہیں پاندا ہوندا سی۔ پیروں ننگا ای لُور لُورکردا پھردا سی۔
پیروں ننگے بندے دی شخصیت وچ جہڑی گھاٹ ہوندی اے اوہ اوہدے چہرے اُتے لکھی نظر آجاندی اے۔
موجاں کُجھ دِناں توں بیمار سی تے واہوا بیمار سی۔ بیمار بندے نوں کوئی چیزوی چنگی نہیں لگدی۔ (جاری اے)