غزل

جیہڑے اپنے جہے کجھ لگدے سن اوہناں دے نقشے وی یاد نہیں رہئے
جنھاں گھراں وچ عمراں بیتیاں سن اوہناں گھراں دے رستے وی یاد نہیں رہئے
بھُل گئے اوہ مکھڑے خواب ورگے کوئی گل نہیں یاد اوہناں دلبراں دی
کدی باریاں وچ کدی محفلاں وچ اوہناں اکھاں دے جلوے وی یاد نہیں رہئے
ایڈے مست ہاں اپنے آپ دے وچ ایڈے گم ہاں اپنی ذات دے وچ
جنہاں ویلیاں نوں ہُنے حساب دتا اوہ حشر دے ویلے وی یاد نہیں رہئے
ایہہ وی سال نیں عجب محبتاں دے اسیں بھُل گئے اوہ وی بھُل گیا
گلے اوس دے قول قرار دے کیہ ساہنوں اپنے ای وعدے وی یاد نہیں رہئے
کوئی عمل منیر نہیں مٹ سکدا ایس باغ دی مہک سدا اُڈ دی اے
اوہناں کاں نے ساڈا نشان ہونا جنہاں کماں دے ویلے وی یاد نہیں رہئے