غزل
دُکھاں نوں پالن دی عادت ہوگئی اے
اپنا لہو بالن دی عادت ہوگئی اے
پھُل گلاب ادھ کھڑیا ہُن اوہ دیندی نہیں
مالن نوں ٹالن دی عادت ہوگئی اے
پردے کجناں چھڈ کے اجکل لوکاں دی
غیباں نوں بھالن دی عادت ہوگئی اے
کردا رہندا سفر ہمیشا انھیرے دا
فجراں نوں بھالن دی عادت ہوگئی اے
اس مسعود بے چارے نوں بے برکتا وقت
سر اُتوں ٹالن دی عادت ہوگئی اے
