ناول

ایہ سن اکہتر دی گل اے شاید۔
سانوں بالاں نوں ساڈے وڈے دَسدے کہ تُسیں تاں بڑے تیزاو۔ تہانوں تاں نِکیاں نِکیاں نُوں ای ساریاں گلاں داپتا اے۔ جدوں اسیں تُہاڈی عمر دے ہوندے ساں سانوں تاں کِسے گل دا پتا ای نہیں ہونداسی۔ خاص طور تے جِنس دے معاملے وچ تاں اُکا ای کورے ہوندے ساں۔
بال چنگی بھلی عُمر دے ہوجاندے تاں اوہنا ںنوں پتا ای نہ لگدا کہ اوہناں کول کوئی وکھری تے انوکھڑی ”چیز” آ گئی اے۔ وڈے وڈے بال بالڑیاں لمے کُڑتیاں وچ اُچیاں لمیاں کنکاں وچ کھیڈدے پھردے۔ چاننیاں راتاں وچ جوانی دے نیڑے پُجے کُڑیاں مُنڈے ”لُکن میٹی” تے ”روڑا لُکائی” کھیڈدے تے اوہناں نُوں اِکدُوجے دے لُکے ہوئے ”خزانیاں” بارے ککھ پتا نہ ہوندا۔ بڑے بھلے ویلے سن۔
موجاں وی دسدی کہ اوہ وی اِنج ای کھیڈاں کھیڈ کے وڈی ہوئی سی تے حالے ویاہ دے پوری طرحاں قابل نہیں سی جد اوہدا ویاہ ہو گیا۔ ویاہ دے ویلے اوہ اُکّا ان چھُوئی سی تے کھُل جا سم سم’ آکھ کے غار داخزانا لُٹن والا اوہدااپناخاوند سی۔ موجاں اوس ویلے ”کچا پھل” سی پوری طرحاں پکیا نہیں سی۔ ایہ دسن دے نال نال اپنی پاک دامنی وی دسدی۔
ایہ قریب قریب ہربھیڑی عورت دا المیا اے کہ اوہناں دِناں نوں ہمیشا یاد رکھدی اے جد اوہ پاک صاف ہوندی سی۔ گُناہ گارعورت گُناہ گار ہون توں پہلے والی زندگی تے مان کردی اے۔ تے گل ودھا چڑھا کے دسن دی کوشش کردی اے۔ انج اوہ اپنی گھاٹ نوں پورا کرن دا جتن کردی اے۔ اوہ مُونہوں بھاویں نہ آکھے اِنج دیاں گلاں کرن دا مطلب ایہ ای اے کہ اوہ اپنی گُناہ گارزندگی نوں بھیڑا سمجھدی اے تے اوہ وی کدی پاکیزا عورتاں وانگوں پاک دامن ہوندی سی۔ اُنج مونہوں پاک دامن عورتاں نوں بے وقوف آکھدی اے جہڑیاں اپنے خاونداں دے ظلم سہ کے وی اوہدے کِلّے نال مجھاں گاواں وانگوں بجھیاں رہندیاں نیں۔
اوہ خُد نوں برتر آکھدی اے پر اصل وچ اوہ اپنی پاک دامنی دے حِصے سُنا کے پاک دامن عورتاں دا اپنے توں اُچا ہونا تسلیم کر دی اے۔
موجاں وی انج ای کردی ۔
من لیااوہ بہت چنگی سی فیر اِکے وار اوہ کیہ ہویا کہ بعد وچ اوہ ساریاں حدا ںاُلانگھ گئی۔ ایہ وی اوہنے اپنے ورگی اِک اپنی گُوڑھی سہیلی نوں ایس وعدے اُتے دسیاسی کہ اوہ کسے نُوں اُکا نہیں دسے گی۔ اگوں سہیلی نے اپنے ڈِھڈ ول اشارا کر کے کہیا سی کہ ایہ ڈِھڈ نہیں کھُوہ اے تے ایہدے وچ پتا نہیں کِنے ای رازاں دے مُردے پئے بو ماردے نیں۔
”توں فکر ای نہ کر۔ ایہ تاں جہڑی گل تُوں دسن لگی ایں کوئی ماڑی موٹی گل ہووے گی۔ میرے ساہمنے تاں بندا مار کے سُٹ دیویں تے مردے دم تیکر ہواڑ نہ نکلے۔”
موجاں اوس و یلے کوئی بہتی سیانی بیانی تاں ہے نہیں سی۔ جے سیانی ہوندی تاں اوہنوں پتا ہوندا کہ عورت دا ڈِھڈ واقعی راز لُکاون والا کھُوہ اے۔ پر ا وہ رازاوہ بھیت صرف اوہدے اپنے ہوندے نیں۔ دُوجیاں دے بھیت تاں اوہدے ڈِھڈ دے کھُوہ تک اپڑدے ای نہیں صرف دماغ دی کھُوہی وچ جاندے نیں جہڑی کوئی اینی ڈونگھی نہیں ہوندی۔ جدوں لوڑ پیندی اے۔ اوہ دماغ دی کھُوہی وچ چیتے دا بوکا لمکا کے اوہ راز کڈھ لیندی اے تے ایویں نِکی جہی شاباش تے تعریف لئی بڑے ارام نال اگے ورتا دیندی اے۔
بہرحال سہیلی دے یقین دوان تے موجاں دسیا کہ اوہنوں جد دو سال تائیں بچا نہ ہویا تاں اوہدی سس نے رولا پا دِتا۔ ”ایہ تاں پھنڈر مجھ اے۔ جھوٹا اے۔ ایس ول نوں کوئی پھُل نہیں لگنا۔ ہن میرے پُتر دی جڑ کویں لگے گی۔ اوہدا ناں اگے کویں چلے گا۔”
پتا نہیں ساریاں عورتاں سساں بنن توں بعد اِکو جہیاں کیوں ہوجاندیاں نیں۔
اوہ موجاں نوں درباراں تے لے جاون لگ پئی۔ (جاری اے)