غزل

خود اوم اک اکھر، گیتا قرآن اکھر
سبھ دا ادھار اکھر، سبھ توں مہان اکھر
اکھراں نے شرسٹی ساجی، اکھر نے لکھدے لیکھا
لیکھاں دے اکھراں نوں، کردے نے بیان اکھر
مُلاں تے بھائی، پنڈت، ان پڑھ سبھاء دے کیوں نیں
اوہناں نوں کِنّاں سِیمت دیندے نے گیان اکھّر
کوتا چ اِک اکھر، جے گھٹ ودھ ہووے
شاعر نوں پُچھ کداں، لیندا اے جان اکھر
توں وڈا بدھی جیوی، میں ہاں کوی نمانا
تیرا گمان اکھر، میرا ایمان اکھر
جیکر زبان وی نہ، سوچاں دا ساتھ دیوے
تاں بے زبانیاں دی، بندے زبان اکھر
اکھر ہریک رکھدے، اپنی وشیشتا وی
ڈیموکریسی وچ نیں، بھاویں سامان اکھر
ہے راج ہت کہ پرجا اکھراں توں ہووے کوری
ذہناں چ جا کے اکثر، بندے طوفان اکھر
اکھراں توں شبد بندے، شبداں توں خیال سندھو
خیالاں دے یُدھ دی فِر، کردے کمان اکھر