غزل
رمضان شاکر
راتیں تیریاں یاداں دل وچ کیتے انج اجالے
جیویں گھپ ہنیرے اندر کوئی دیوا بالے
چوروں سعد اخواون لگے ٹھگوں منصف ہوئے
باغ اجاڑی جاندے نیں ہن باغاں دے رکھوالے
پیر سنبھال کے رکھیں نہیں تے مدھ سٹن گے لوکی
اکھڑ گیوں تے کسے نہیں دینے تینوں آن سنبھالے
ٹر ٹر تھکیاں فیر وی مینوں منزل نظر نہ آئی
مار کے مہنے پھسدے جاون ہن پیراں دے چھالے
سچ آکھاں تے کوئی وی سچائی نوں نہ منے
جھوٹھاں دی نگری پئی وسے میرے آل دوالے
جہڑے سندر مکھڑے دل نوں پیار دی چاٹے لاون
جے پچھو تے سچی گل اے ایہ جے ناگ نرالے
سوچ رہیا واں ہن اوہناں دا انت بھلا کیہ ہونا
کانواں وانگر ٹردے پئے نیں جو ہنساں دی چالے
منزل وی راہ اوہدی ویکھے اوہنوں واجاں مارے
جو دکھاں دے بھانبڑ اندر اپنا جثہ گالے
پھُل بنن لئی کنڈیاں اندر کھڑ کھڑ ہسناں پیندا
بندہ خورے کیوں ہر ویلے سُکھ دی نیندر بھالے
اپنے گلمے اندر شاکر جد وی جھاتی پائی
کجھ تھوڑاں تے لوڑاں اپنے چہرے آن وکھالے
