غزل
منورکنڈے
عشق سزاواں لمیاں
تے بھریئے ہاواں لمیاں
دن نوں رات اے ملدی
کر کے باہواں لمیاں
سورج ڈُبدا جاندا
کر کے چھاواں لمیاں
قبر وچ لمکن لتاں
پر دیوے صلاحواں لمیاں
نظماں دُکھڑے بھریاں
رو رو گاواں لمیاں
ایہہ نکے نکے لوکی
رکھدے چاہواں لمیاں
خیر ہووے دشمن دی
میں کراں دعاواں لمیاں
جد منزل ملے منور
تد مُکن راہواں لمیاں
