غزل
بابا نجمی
جد دی لشک گواچی میتھوں سجن نیڑے لگدے نہیں
پہلاں وانگوں ہن کیوں میلے میرے ویڑھے لگدے نہیں
انج لگدا اے میرا دل وی بھریا اے ہن مٹھے توں
تاہیوں گنے پیڑن دے لئی میتھوں گیڑے لگدے نہیں
سورج نالوں پہلاں اٹھو رت سنہری تکنی جے
اپنے آپ کدے وی کنڈھے جا کے بیڑے لگدے نہیں
پکی فصل تے دسدے مینوں کسراں ٹڈی پے گئی اے
ایہہ کُڑتے دے ٹانکے مینوں آپ ادھیڑے لگدے نہیں
کیہ ہویا جے توں توں میں میں ہو گئی وچ بھراواں دے
جتھے کدی نہ ٹھہکن بھانڈے وسدے ویڑھے لگدے نہیں
اپنے شہر چ دانش مندو کنڈھاں نوں وی رہن دیو
ایہناں باجھوں وی کجھ کم نیں بنے جہڑے لگدے نہیں
محنت باجھوں پھل پئے منگن کنج سمجھاواں اوہناں نوں
ٹھنڈے وچ تندور دے بابا کدے وی پیڑے لگدے نہیں
