غزل

رمضان شاکر

مر کے وی جے سجن لبھے موت نوں ہستی جانی دا
متراں دی مجمانی خاطر لہو دلے دا چھانی دا
ویلے تندراں انج بھروہیاں سرا نہ لبھے دھاگے دا
پیار دا جامہ انیے کیویں گنجھل گنجھل تانی دا
محل تے ککھاں دی کلی وچ کدھرے فرق پچھانے نہ
سنیا ایں اکھیاں انھا ہندا ہلہ ہڑھ دے پانی دا
سجن رسیا رسیا جاپے متھے تیوڑی پائی سو
میں تے کوئی ذکر نہیں کیتا کدھرے پیار کہانی دا
سجناں دے درشن دی قیمت جو وی ہووے بسم اللہ
جے لبھے سوغات غماں دی اوہنوں رج کے مانی دا
کدی کراہے ٹریا کوئی منزل اُتے جاندا نہیں
بن جاگوں پیا ددھ نوں رڑکیں دسیں دوش مدھانی دا
فیر ملن دا وعدہ کر کے کاہنوں لارا لانا ایں
دل توں نقش اجے نہیں مٹیا سجناں پیڑ پرانی دا
جے سوچاں تے اپنا جاپے جے ویکھاں تے اپنا نہیں
ایس توں ودھ کمال کیہ دساں اپنے پیار دے ہانی دا
جنگل بیلے وچ کیہ لبھیں اپنے من وچ جھاتی پا
رب پچھانن دے لئی شاکر اپنا آپ پچھانی دا