غزل
بشارت علی بشارت
بچپن یاد کرایا پنڈ دیاں گلیاں نیں
ساری رات جگایا یاداں چلیاں نیں
گودی وچ بٹھا کے لاڈ لڈاندی سی
سو سو واری صدقے واری جاندی سی
کنیاں جنتاں ماں دے روپ چ ٹلیاں نیں
لبدی اے اکھ کھڑیا چنبا یاراں دا
رْس کے ٹْر گیا موسم روز بہاراں دا
ویلے دے وچ رْلیاں کومل کلیاں نے
کچیاں انبیاں توڑ کے مْنڈیاں نس جانا
بولے ورگیاں راہِ جاندیاں پھس جانا
خوشبو ونڈنی اگ تے پْج دیاں چھلیاں نیں
نہر دے پْل راہواں واجاں دیندیاں نیں
ہن نہ جا پردیسی مینوں کہندیاں نیں
اکھ دیاں نہراں رستہ روک کے کھلیاں نیں
