غزل
ساحل اعوان
لوکوں پتر جنہاں دے مر جاون، بھوندے جنگل بار کڑے
رو رو کے اکھیاں بجھ جاون، اوہ جت کے جاون ہار کڑے
جد دھیندے نہ اوہ گھر اندر، ماں روے زارو زار کڑے
میرا سبھ تقدیرے لے جا توں، میں منگدی نہ ادھار کڑے
سٹ جس نوں لگدی اوہ جانے، باقی ہسدا جگ سنسار کڑے
میں ترلے پاواں مالک دے، سُنے میری عرض پکار کڑے
ہر نکی نکی گل اُہدی، مینوں ساحل جاندی مار کڑے
میں حسرت بھریاں اکھاں نال، اُہدے لنگھدے ویکھاں یار کڑے
