غزل
ساحل اعوان
آزادی دی میں بات کیہ دساں
غم دی کالی رات کیہ دساں
جیون دی جنگ بچے ہر گئے
کجھ بچیاں دے باپو مر گئے
درداں دی گل کردا جہڑا
اس روندے نوں پچھے کہڑا
عزتاں شرماں لُٹدیاں ویکھیاں
آس امیداں ٹُٹدیاں ویکھیاں
مٹی ہوگئے ماں پیو جائے
ہو گئے اپنے سبھ پرائے
پھٹ سینے دے اج وی گہرے
ساڈے ساہواں اتے پہرے
گھر دے گھر سی اجڑے سارے
ٹر گئے چھڈ کے درداں مارے
ویکھاں رکھ جے تصویراں دے
ٹٹ جاندے نیں بھن نیراں دے
آزادی دا گیت میں گانواں
کسراں دسو جشن مناواں
