غزل

کرم کیفی

ساریاں رنگاں وچوں وکھرا ساڈا رنگ
شعر آکھن دا اپنا لہجہ اپنا ڈھنگ
ارب پتی نال بہناں پر پچھے نہیں بھجدا
گھر وچ پیو دادے دا ورثہ اپنے سنگ
رشتہ اوہو اصلی جنہوں دنیا منے
رہے سلامت جو بانہہ وچ اوہ میری منگ
بھٹھا بیٹھ گیا اندروں کرداراں دا
باہر دی جھوٹھی شوبا نال اے کھلی جنگ
عمراں لمیاں منگدا نہیں بس جینا چاہناں
عزت وچ لنگھ جاوے بس ہن اکو ڈنگ
دل نوں چنگی لگدی شرم حیاء دی دیوی
اپنے توں جو سنگے چاہواں اوہدا سنگ
دوجے ملک وی جا کے میں نیواں نہیں ہوندا
میرے کپڑے وڈیائی اے میرا ڈھنگ
ہر شے ملدی کیفی جی میں جو نہیں منگدا
ویلے توں پر کھوہنی چاہناں اپنی منگ