غزل
ساحل اعوان
لوک انہاں نوں بھل جاندے نیں، جو نس جاندے نیں ڈر کے
ہاری یار پگونی اوکھی، تے ایہ پگ دی سجناں کھڑ کے
سونا وی جے تاں کندن بن دا، اوہ اگیں سجناں سڑ کے
عشق دی بازی اوکھی ہوندی، ایہ جت دے سجناں ہر کے
پیار محبت سبھ جت لیندا ایہ، نہ جتیا جاوے لڑ کے
چہرہ پڑھیاں کجھ نہیں لبھدا، سبھ ملدا ایہ اندر پڑھ کے
ماڑیاں نوں سبھ مارن لوکو، کیہ کرنیں ہوکے بھر کے
جے ساحل کجھ پاونا چاہنا ایں، چپ کر جا سَٹاں جر کے
