غزل
طفیل عامر
دھپ کڑاکی سایہ کر
ساڈے پھیرا پایا کر
ہوش ٹکانے نہیں رہندے
میچے داٹک کھایا کر
ہر اک نوں نہ تو اڑیا
دل دی گل سنایا کر
انج اوہنوں بدنام نہ کر
پیریں جتی پایا کر
رب کرے! رب معاف کرے
کیتے تے پچھتایا کر
اے دل اکو گھر تیرا
ایس چ رونقاں لایا کر
شرم حیا اے حسن ترا
سنگیا تے شرمایا کر
تیرے بہانے تک دے ساں
”ماسی” بھٹھی تایا کر
عامر جھتے تاہنگاں نیں
اوتھے ای توں جایا کر
