غزل
خالد حسین تھتھال
لوڑاں تھوڑاں نال ای بندہ اک دُوجے دے نیڑ ے آؤند ا اے
چوکھا نیڑے ہو کے بندہ چوکھا دُور وی ہو جاندا اے
گھاٹے وادھے ای اک دوجے تیں دُور دراڈے لے جاندے نیں
سِک سلوک تے سدھر نال ای کوئی کسے دے نیڑ ے آؤند ا اے
دل دیاں من کے ٹُردے رہوئیے تے ایہہ راضی رہندا اے
نانہہ منّو تے اڑیاں کردا اگو والی ہو جاندا اے
مرضی نال نہ ہر کم نبڑے نہ مرضی نال ناتے نبھدے
موڑ کسے تے ماڑا چنگا ہر کوئی ای مجبور ہو جاندا اے
سوچاں سدھراں وس وچ رکھنا ایہہ کوئی ایڈا سوکھا وی نیں
ایسے لئی تے جگ تے خالد خورے کیہ کجھ ہو جاند ا اے
