غزل

عطاء العزیز

جہڑا بوہا ٹھوکاں اندروں واج ایہو جہی آندی اے
جسراں ماں کوئی بچیاں دے لئی روڑے چاڑھ پکاندی اے
سو ماواں نوں بوہتا چاہندائے ایوں ای آپ میں پڑھیا اے
سمجھ نہ آوے خلقت اوہدی فر کاہنوں کرلاندی اے
جدوں وی ڈوبیا ہنجواں دے وچ یاد تری دا برش کدے
ویہندیاں ویہندیاں اکثر یارا شکل تیری بن جاندی اے
ورھیاں بعد وی کسے دے پلے ایہہ گل پئی نہ بھورا وی
کہڑے پاسیوں آئوندی خلقت کہڑے پاسے جاندی اے
نکی جہی اک بدلی پیار دی جاپے جادوگرنی جہی
ورھ جاوے جے دل دے اُتے سدھراں لکھ اگاندی اے
نیکی بدی نوں کھاندی اے پر بدی وی گھٹ نہیں کردی پئی
جیکن رات نوں دن کھا جاوے دن نوں رات پئی کھاندی اے
جہڑی رات ہے قبر دے اندر اوہ تے باہر نہیں لنگھ سکنی
فیر عطا جی رات دنے کیوں مینوں موت ڈراندی اے