غزل
جان کاشمیری
موت کلہنی آ کے رہنی ایس توں ڈرنا چنگا نئیں
ہونی، ہونی ایں، پر موت تو پہلاں مرنا چنگا نئیں
نِت پانی دے ورتارے دا ویروا کرنا پیندا اے
چھلّاں ہوون تیز تے اُلٹی تاری ترنا چنگا نئیں
عشق دا سارا رولا گولا ایتھے آ کے مُک جاندا
سانوں ملے تے چنگا سبھ توں، چنگا ورنہ چنگا نئیں
تینوں جیہڑا بُھل کے ویکھے ہَکّا بَکّا رہ جاوے
حُسن دے دشمن چاروں پاسے اینا سنورنا چنگا نئیں
کلّا بیٹھا سوچی جاواں تینوں کِسراں آکھاں میں
آپی وعدہ کرکے سجنا! آپ مکرنا چنگا نئیں
وِرلا وِرلا پیار دے قابل نال نصیباں کوئی ملے
اک توں ہرنا کم اے چنگا سبھ توں ہرنا چنگا نئیں
کدی کدی تے ذات خدا وی سُن دی اے کمزوراں دی
جان مدانے آؤن توں پہلاں بازی ہرنا چنگا نئیں
دل دی گل تے کر کے ویکھو جان جئے ناواقف نال
ساری عمرے لُک لُک رونا ہَوکے بھرنا چنگا نئیں
