غزل

گورچرن کوچر

جدوں وی اکھیاں دی اکھیاں دے نال گل ہوئی
میں سِر توں پَیر تیکر ساری دی ساری غزل ہوئی
قلم چُپ ہو گئی جد پِٹھ تیری میرے ول ہوئی
تینوں تکدے ہی اُترے شعر تے پُوری غزل ہوئی
جدوں وی ساہمنا ہویا اسیں دوویں بنے پتھر
نہ تیرے توں ہی گل ہوئی نہ میرے توں ہی گلّ ہوئی
میں لنگھی باغ وِچوں تاں مینوں لگیا کہ میں پُھل ہاں
میں لنگھی جھیل دے کولوں تاں سچ مُچ ہی کنول ہوئی
توں کہندا سیں، ”میں سورج ہاں تے تینوں پیار کردا ہاں”
میں ٹھردی رہ گئی، تیتھوں کِرن اِک وی نہ گھل ہوئی
تُوں پِچھلے جنم وِچ اِک برف دی ہی سِل سیں اے کوچر
توں سُورج کول آئی تے پگھل کے گنگا جل ہوئی