غزل
یعقوب پرواز
انھیاں سوچاں’ گنگے جذبے لوکاں دے
کیہ کیہ نیں سوغاتاں پلے لوکاں دے
ذہناں اندر محل اساری بیٹھے نیں
پٹھے کارے ڈھڈوں بھکھے لوکاں دے
خورے کس دن سوچ دا بوٹا پنگرے گا
اک گئے آں سن سن مہنے لوکاں دے
کدھرے موچ نہ آ جاوے تعبیراں نوں
اچیاں چھالاں مارن سفنے لوکاں دے
شوق نہیں کجھ مینوں قد ودھاون دا
میں نہیں چڑھنا اُکا موڈھے لوکاں دے
جھوٹھیاں نیں پرواز ایہہ لاٹاں نور دیاں
ویکھ لئے نیں پڑھ پڑھ چہرے لوکاں دے
