غزل
بابا نجمی
روپ انکھ دا میرے اندر لُکیا اے
تاہیوں نال تکبر سر میں چکیا اے
کھول کے اوہدا بکسا وریاں ویکھو نہ
اوہنوں ویکھو جہڑا گھر وچ ڈھکیا اے
اونٹھ سوار وی روندے ویکھے پیدل وی
اس دھرتی تے کہدا پینڈا مُکیا اے
داد کیہ دیواں وگدے ہوئے دریاواں نوں
میرے اپنے بال دا تالو سُکیا اے
اپنے آپ تے جھاتی پا کے ویہندا نہیں
پتھر جہنے میرے اُتے چکیا اے
بابا اوہنوں جگ دے پتھر وجنے نیں
پھل دے پاروں جہڑا رُکھ وی جھکیا اے
