غزل
بابا نجمی
میں زُلفاں دی چھاویں بہن دا عادی نہیں
احساناں دے پتھر سہن دا عادی نہیں
سُولی چاڑھ تے بھاویں چمڑی لاہ دیویں
ظلماں اگے میں چُپ رہن دا عادی نہیں
میں تے بُت شکن ہاں دنیا جان دی اے
میں بتاں دے اگے ڈھیہن دا عادی نہیں
مینوں گڑھتی دتی کربل والے نے
موتوں ڈر کے پچھے رہن دا عادی نہیں
پانی وانگوں پی جاواں گا ظلماں نوں
دل دی گل کسے نوں کہن دا عادی نہیں
مہک مری توں ہر شے بابا مہکے گی
فجرے چڑھ کے شامیں لہن دا عادی نہیں
