غزل

امرجیت سنگھ سندھو

اے قلم چل! مگر نہ ایہہ سوچیں
تینوں ہر پل ستا رہیا ہاں میں
تینوں منگ کے جو رب نوں دتا سی
اوہی وعدہ نبھا رہیا ہاں میں
میرے ‘مرشد’ تیرے ہی مصرعے دے
بدل کے لفظ گا رہیا ہاں میں
”لوسے ہوئے ‘کلا’ دے گلشن وچ
نویاں ‘قلماں’ لگا رہیا ہاں میں
اے کلا! غم نہ کر، جو تیرے توں
وار دتی میں ساہاں دی دولت
تیرا جو پیار مل رہے مینوں
بہت دولت کما رہیا ہاں میں
میں تیرے اک اک ہنجو دا
سارا لینے حساب دُنیا توں
دم کو توں اپنے دم نوں روک تاں رکھ
اے میری جان آ رہیا ہاں میں
میرا ‘دیوان’ جد وی آئے گا
لوک آکھن گے، ایہہ تاں ‘البم’ ہے
اپنے ہر شعر؟ وچ میرے ہمدم
تیری مورت بنا رہیا ہاں میں
دل نے جس دن توں ہوش سنبھلی ہے
بس اوہ تینوں بلائی جاندا اے
بول نہ بول، پر یقین تاں کر
ہن وی تینوں بلا رہیا ہاں میں
اے میری جان! اے میری کوِتا
جسم دا چولا میں بدل آواں
توں میرا راہ نہاردی رہنا
بس، کہ جاندے ہی آ رہیا ہاں میں