غزل
علی محمد ملوک
خوشیاں دے کے جس نوں میں سی غماں نوں رکھدا کول گیا
اوہو کلیاں ورگے دل نوں پیراں ہیٹھ مدھول گیا
کس نوں دل دا حال سناواں کون سنے گا جھلے دی!
ہر کوئی آون جاون والا اپنے ای دکھ پھول گیا
غربت میری دی توں بیبا’ چنگی مٹی رولی اے
میرے کول نہ اٹی تے توں بن ہیرا انمول گیا
جس نوں گوڑھے پیاراں نال سی چلیاں ددھ پلایا میں
اوہو ظالم میرے لوں لوں دے وچ زہراں گھول گیا
جنھوں دردی جان کے اپنے دل دا حال سنایا سی
اوہنے ایہہ ہمدردی کیتی بھیت دلاں دے کھول گیا
پڑھ کے حرف ملوک دے اک دن لوکی سوچیں ڈبن گے
لگدا تے اوہ نہیں سی یارو بول پیار دے بول گیا
