غزل
رؤف شیخ
میرے گھر دیاں کندھاں دے وچ، جے کر آلے ہندے
اپنی شہرت خاطر میں وی، دیوے بالے ہندے
دن چڑھدا تے ساری خلقت اکھیاں کھول کے ویہندی
لکو کدی نہیں رہندے کدھرے، جدوں اُجالے ہندے
اوہناں دے اندر دا ہر اک کمرہ خالم خالی
جنہاں گھراں دے بوہیاں اتے لگے تالے ہندے
نویں دور دی سب توں وڈی کمزوری اے دولت
اوتھے بھیڑاں لگن جتھے دولت والے ہندے
پچھلی عمرے میرے کول نہیں، کوئی وی اپنا پیارا
آل دوالے رہندے جے میں سپّ وی پالے ہندے
ایس دور دی ہیراپھیری، ساڈا وہلا بن گئی
نہیں تے ساڈیاں ہتھاں دے وچّ زہر پیالے ہندے
افراتفری دی دھرتی تے اج میرے کم آؤندے
پہلی عمرے دے جے کجھ لمحے رؤف سنبھالے ہندے
