سخن دی جادوگرنی بسمل صابری دے نام شام

ساہیوال وچ مقیم منی پرمنی شاعرہ بسمل صابری نوں ادبی دنیا وچ کون نہیں جاندا۔ ایس بین الاقوامی شہرت یافتہ شاعرہ نوں سخن دی جادوگرنی تے غزل رانی وی آکھیا جاندا اے۔ بسمل صابری دا اصل نام بسم اللہ بیگم صابری’ تخلص بسمل صابری اے۔ اوہ 17جولائی 1937 نوں منٹگمری ساہیوال(پنجاب) وچ پیدا ہوئیاں۔ اوہناں نے شروع دی تعلیم ساہیوال توں جد کہ اعلیٰ تعلیم لہور توں حاصل کیتی۔ تعلیم پوری کرن مگروں گورنمنٹ گرلز کالج ساہیوال وچ بطور لیکچرار مقرر ہوئیاں تے اوتھوں پروفیسر دی حیثیت نال سبکدوش ہوئیاں۔ بسمل صابری دے بقول 1960 وچ ثریا علیگ ایم اے نے زنانیاں دا کل پاکستان انعامی مشاعرہ کرایا۔ اخبار امروز وچ اشتہار پڑھ کے اوہ وی بقول اوہناں دے اپنی تک بندی لے کے ساہیوال توں وائی ایم سی اے ہال لہور پہنچ گئیاں۔ مصنفین وچ فیض احمد فیض’ صوفی تبسم’ احسان دانش تے قتیل شفائی جیسے اکابرین سن۔ نتیجے دا اعلان ہویا تے بہترین کلام دا پہلا انعام ای نہیں بہترین ترنم دا اول انعام وی بسمل صابری نوں ملیا۔ اوہدے مگروں ملک دے ہر وڈے مشاعرے دا لازمی حصہ بن گئیاں۔ بسمل صابری نے متعدد بیرون ملک بین الاقوامی مشاعریاں وچ وی رلت کیتی۔ بسمل صابری دے ہن تک 5شعری مجموعے تے اک نثری کتاب شائع ہو چکی اے جہناں وچ اوہناں دے شعری مجموعے پانی کا گھر (1997)’ یادوں کی بارشیں(2013)’ روشنیوں کے رنگ(2007′ رس کی پھوہار (2015)’ بیاض نظر (نعت) شامل نیں۔ بسمل صابری دا اک شعر اج تک زبان زدعام اے۔
وہ عکس بن کے مری چشم تر میں رہتا ہے
عجیب شخص ہے پانی کے گھر میں رہتا ہے
بسمل صابری نوں ساہیوال آرٹس کونسل دے پربندھ ہیٹھ مجید امجد ادبی ایوارڈ (مارچ 2019) دتا گیا۔ ایس دے علاوہ گوجرانوالہ وچ مقیم منے پرمنے شاعر جان کاشمیری نے اپنے ادبی مجلہ قرطاس وچ بسمل صابری نمبر وی شائع کیتا تے اوہناں نوں غزل رانی قرار دتا۔ منی پرمنی کالم نگار بشریٰ رحمن کہندیاں نیں بسمل صابری اک خوش انداز تے خوش گلو شاعرہ نیں۔ اوہ جدوں بسم اللہ دا پیرہن اوڑھے صبر دے جھولے وچ ہمک رہیاں سن تے اوہناں نوں شاعری ودیعت ہو گئی سی۔ اوہ دھیرج نال سہج سہج ایس ڈگر اتے پیر جماندی آ رہیاں سن کہ اوہناں دی زندگی وچ چونکا دین والا اوہ لمحہ آیاجہڑا ہر غیر معمولی شخص دی زندگی وچ آندا اے۔1960 وچ لہور وچ ہون والے اک انعامی مشاعرے دی صورت وچ اوہ لمحہ نازل ہویا تے بسمل صابری نوں بسمل صابری بناکے اوہناں دی پوری زندگی اتے محیط ہو گیا۔ فیر اوہناں دا راہوار خیال کدھرے نہیں رکیا۔ خوبصورت شعر تخلیق کرن والی ایہہ شاعرہ جذبیاں تے جرات دی شدتاں دے نال نَسی۔گل رنگ وادیاں وچ’ درد دے جگنوواں دی تلاش وچ’ عشق دی منقش تتلیاں دی کھوج وچ’ وسدی بارشاں دی رم جھم کردے موتیاں وچ بھجدی’ گنگناندی’ لو دیندی پاراں دے پچھے پچھے’ کیہ کوئی شخص اک دن انج ای دن چڑھے شاعر بن جاندا اے۔
پنجابی یونین دے چیئرمین مدثر اقبال بٹ تے جان کاشمیری نے ایس خوبصورت شاعرہ دے نام شام منان دا پربندھ کیتا جہڑی پنجاب ہائوس لہور وچ منائی گئی۔تقریب دی صدارت منے پرمنے شاعر پروفیسر حسن عسکری کاظمی نے کرنا سی مگر اوہ نہیں آ سکے تے اوہناں دی جگہ صدارت منے پرمنے کالم نگار منشا قاضی نے کیتی۔ اُچیچے پروہنیاں وچ اعظم توقیر تے ممتاز راشد لاہوری شامل سن جد کہ تقریب دی نقابت دے فرائض جان کاشمیری نے ادا کیتے۔ مشاعرے وچ شامل دُوجے شعرا کرام وچ زاہد حسن،عروج زیب،اثرہ اسلم،قیصر محمود گورایہ،طاہر ہاشمی،امین جان،ڈاکٹر زرقا نسیم غالب،آسناتھ کنول،احمد عباس طور تے دوجے شامل سن۔ تقریب دے آغاز وچ میزبان جان کاشمیری نے صاحبہ شام بسمل صابری اتے بھرویں گل بات کیتی۔ اوہدے مگروں اپنے کلام نال مشاعرہ دا آغاز کیتا۔ مشاعرہ وچ پیش کیتے گئے کلام توں نمونہ جات
وہ عکس بن کے مری چشم تر میں رہتا ہے
عجیب شخص ہے پانی کے گھر میں رہتا ہے
وہی ستارہ شبِ غم کا اک ستارہ ہے
وہ اک ستارہ جو چشمِ سحر میں رہتا ہے
کھلی فضا کا پیامی ہوا کا باسی ہے
کہاں وہ حلقہ دیوار و در میں رہتا ہے
جو میرے ہونٹوں پہ آئے تو گنگنائوں اسے
وہ شعر بن کے بیاض نظر میں رہتا ہے
گزرتا وقت مرا غم گسار کیا ہوگا
یہ خود تعاقبِ شام و سحر میں رہتا ہے
مرا ہی روپ ہے تو غور سے اگر دیکھے
بگولہ سا جو تری رہ گزر میں رہتا ہے
نہ جانے کون ہے جس کی تلاش میں بسمل
ہر ایک سانس مرا اب سفر میں رہتا ہے
بسمل صابری
کبھی اس سمت بل کھائے کبھی اس سمت بل کھائے
بہت تڑپا ہے کاغذ بھی مری تصویر جلنے تک
پس پردہ بھی تکلم سے گریزاں رہنا
لوگ آواز سے تصویر بنا لیتے ہیں
یہ بجا ہے مری تصویر جلی ہے لیکن
آگ سے پوچھ ذرا آگ کی حالت کیاہے
جان کاشمیری
تو ہے ا ِک خواب مگر خواب سے نکلوں کیسے
میں تری سوچ کے گرداب سے نکلوں کیسے
یہ مری جنت ِ ارضی ہے،بھروسہ ہے مرا
میں جو چاہوں بھی توپنجاب سے نکلوں کیسے
زندگی ساتھ گزاری ہے سو اب کے صاحب
چاہے جیسے بھی ہیں احباب سے نکلوں کیسے
ہائے وہ گیسو،ترے شانوں پہ بکھرے گیسو
ریشم و اطلس و کم خواب سے نکلوں کیسے
اعظم توقیر
میں نے گھنٹی بجائی اِک گھرکی
سامنے سے پری نکل آئی
س کے رخ سے نقاب کیا سرکا
دفعتاً دھوپ سی نکل آئی
ممتاز راشد لاہوری
پہلے پائی ہے رمز لہجے کی
پھر اذیت کے بارے جاناہے
شاہزادی کا کچھ نہیں جانا
خواب زادے نے مارے جاناہے
احمد عباس طور
اب اپنے گائوں میں بھی شہر کی طرح دن رات
وہی ہے شور فسوں کار خامشی کہیں نہیں
صراط بخت میں ہم کو قدم قدم پردوست
ملی ہے رنج کی سوغات پر خوشی کہیں نہیں
طاہر ہاشمی
اکو بھل نے قیصر میرے انج دے پیر اکھیڑے نیں
میں جنت دا واسی اج تک دھکے کھاندا پھرنا واں
پھٹر پنچھ نوں جے نشانے دا دکھ اے
میں رکھ آں مینوں وی یرانے دا دکھ اے
قیصر محمودگورایہ
جذبوں کی پر بہار روانی کو کیا کروں
دلبر نہیں ہے پاس جوانی کو کیا کروں
منظر نئے نکور دکھانے کی بات ہے
انگلی پہ کائنات گھمانے کی بات ہے
اثرہ اسلم
عشق جب بے نقاب ہوتا ہے
دل کا خانہ خراب ہوتاہے
آئنے میں تو بار بار نہ دیکھ
چہرہ دل کی کتاب ہوتاہے
عروج زیب
بجھدے ہوئے اک چن دی پھاڑی
کجھ جاندی رات دے تارے
دن سن جہڑے شگناں والے
تری تانگھاں وچ گزارے
ہجر ترے دا مل کے وٹناں
اسیں چڑھ بیٹھے اج کھارے
زاہد حسن
بس ایک شکوہ وحشت رضا کے اندر بھی
بقا کا ورد چھپا ہے فناہ کے اندر بھی
ذرا سا پائوں دھرا اس نے دل کی دھرتی پر
چراغ جلنے لگے تھے ہوا کے اندر بھی
آسناتھ کنول
اِس طرح کے ہم کو چارہ گر ملے
زخم سے جیسے کوئی نشتر ملے
صبر ،خاموشی،قناعت،سادگی
دخترِ مفلس کو یہ زیور ملے
امین جان
ہر آئنے میں تم کو دکھائی نہ دوں گی میں
ہر انجمن میں تم کو سنائی نہ دوں گی میں
مشکل پسند ہوں مرا ورثہ ہے راہِ حق
آسانیوں سے اذنِ رسائی نہ دوں گی میں
ڈاکٹر زرقا نسیم غالب
تقریب دے اخیر وچ میزبان مدثر اقبال بٹ نے سارے پروہنیاں دا شکریہ ادا کیتا تے کہیا کہ بسمل صابری ساڈے عہد دا اک وڈا نام اے تے ساڈی خوش نصیبی اے کہ اوہ اج ساڈے درمیان موجود نیں۔ ایہدے مگروں سارے شاعراں تے سامعین دی کھانے نال تواضع کیتی گئی۔