دل دی گل سنو!

اج کل جس محفل وچ جائو عجیب طرح دیاں پریشانیاں’ شکایتاں تے بے یقین رُتاں دا رونا طبیعت نوں بوجھل کر دیندا اے۔ ہر محفل وچ ایہناں دے خاتمے دا سوال وی ہوندا اے تے آئو اج ویکھنے آں کیویں ہر گھڑی اذیتاں وچ جکڑے وجود نوں رہائی دوا کے نارمل زندگی گزاری جا سکدی اے۔ سوچن والی گل ایہہ وے کہ انسان صرف ڈھانچے وچ پروئے گوشت پوست دے جسم دا ناں نہیں جہنوں ساہ لین لئی ہوا’ زندہ رہن لئی غذا’ ننگ چھپان لئی کپڑے’ موسماں دے جلال تے دشمناں دی چال توں محفوظ رہن لئی چھت تے چاردیواری ضروری ہوندی اے۔ ایہ سارے مطالبے جبلت دی حد تک ٹھیک کہ سماج دی ریشہ دوانیاں وچ پروان چڑھدی زندگی لئی چارہ تے قلعہ ضروری ہوندا اے پر مسئلہ اودوں ہوندا اے جدوں ہوس دے بھیانک تعصبات وجود تے حاوی ہو کے سانوں چارے پاسے اپنی حدود وچ انج کر لیندے نیں کہ ساڈی آزادی جسم دی جبلی لوڑ پوری کرن تک باقی رہ جاندی اے۔ ہولی ہولی اسیں ایہدے عادی ہوندے جانے آں تے دائرہ تنگ ہوندا جاندا اے حالاں کہ نوبت ایتھوں تک آ جاندی اے کہ اسیں اپنی بنائی کندھاں وچ چن دتے جانے آں۔ جتھے ڈھڈ دا حجم ودھدا اے’ چربی اینی پھیلدی اے کہ نظر دا آئینہ دھندلا جاندا اے تے ساہ دیاں ناہمواریاں دا شکار ہونے آں۔ مصنوعی طاقتاں دے حامل کیپسولاں دے پھکے ساڈے ہر کھانے دے مینو وچ شامل ہو جاندے نیں پر اسیں اک لمحے لئی رکن’ سوچن تے قید توں نجات دی تدبیر نہیں کردے۔ نتیجتاً ساڈا جسم مضمحل ہو کے انج تار تار ہو جاندا اے کہ رفوگری ممکن نہیں رہندی۔ باقی زندگی محتاجی تے بے بسی وچ گزارنا مقدر بن جاندا اے۔ آخر ایہ سارا کھیڈ کیہ اے۔
اج دا انسان ایناں بے رحم تے ان گنت بیماریاں دا شکار کیوں اے۔ پہلے کسے نوں اک بیماری لگدی سی اوہدا علاج تے پرہیز چلدا رہندا سی۔ ہن بیماریاں دا اک مکمل سلسلہ اے اک اجیہا پیکیج جہدے وچ کوئی وی حصہ محفوظ نہیں۔ ہر کونے کھدرے وچ کوئی نہ کوئی زہر دبیا ہویا اے۔ اندر لگا گھن زندگی دے رُکھ نوں کھوکھلا کردی جا رہی اے پر اسیں ظاہری علاج معالجے تے بندوبست وچ ہلکان ہوندے جانے آں۔ اسیں سب کجھ جان دے ہوئے اپنی روش نہیں بدلدے’ دل دی نہیں من دے’ کسے وقت وی رسی کھچن والا رکاوٹ نوں سڑک تے ایس طرح سامنے لیاوے گا کہ اسیں منہ پرنے ڈگاں گے۔ آئو ایس توں پہلاں اپنا علاج شروع کریئے۔ اپنے باطنی طبیب نال مشاورت کریئے۔ اوہدا حکم منیے’ اوہدی ہدایتاں تے عمل کریئے۔ اوہ سانوں توازن قائم رکھن نوں کہوے گا’ جسم نوں خوراک دا تہہ خانہ بنان توں روکے گا’ ساڈے ملک وچ مزے دار تے صحت مند رکھن والے پھلاں دی بھرمار اے ہر موسم وچ کوئی نہ کوئی سستا پھل وی ملدا اے۔ اسیں چربی تے غیرمعیاری تیل وچ تلی ہوئی خوراک کھان دے عادی ہو چکے آں جہدے توں چھٹکارے دی ضرورت اے۔ ایہو غذاواں ساڈے وجود وچ چربی دیاں دیواراں کھڑی کرکے ساڈی زندگی نوں ناہموار بناندیاں نیں جہناں توں ان گنت غلاظتاں جنم لیندیاں ہوئیاں وڈی بیماری دی وجہ بن دیاں نیں۔ گھٹ کھائو’ خالص کھائو’ تلیاں شیواں دی تھاں بھُنے چنے کھا لوو۔
اپنے آپ نوں سوالاں تے پریشانیاں توں آزاد کرو جہناں دا حل تہاڈے کول نہیں۔ ایویں ای کڑھن دی تھاں راہ بدل لوو۔ تکلیف دا کارن بنن والے دوستاں تے رشتے داراں توں فاصلہ کر لوو۔ مجبوری دے بندھناں توں اپنے آپ نوں آزاد کر لوو۔ چنگی موسیقی سنو’ تخیل دی اڑان تے لے جان والیاں کتاباں پڑھو۔ تریخ’ ثقافت تے محبت دے موضوعات تے بنیاں فلماں ویکھو’ کھلے اسمان تھلے رکھی زمین تے ننگے پیریں چلو۔ ہواواںدے گیت سنو’ دن وچ کجھ پل بچیاں دی صحبت وچ اپنے آپ نوں آزاد چھڈ دیو۔ بچیاں دے نال بچہ بن کے ہسو۔ انسانیت دا درد محسوس کرو تے ایہدے معاوضے لئی جو ممکن ہووے ضرور کرو۔ دل نال دوستی کرو اوہ سوچ وچ شریاناں تے وریداں دا جال وچھا دیوے گا تے وجود نوں پاکیزگی ول لے کے جاوے گا تے روح نال جڑت ودھے گی۔ کثافت توں نجات ملے گی’ لطافت دا راج ہووے گا تے نظر دا آئینہ وی چمکدار ہووے گا۔
کائناتی مسئلیاں تے کڑھن دی تھاں ایہ سمجھنا ضروری اے کہ خیر تے شر دوویں حقیقتاں تے طاقتاں نیں۔ دوہاں نوں موجود رہنا اے۔ ایہو کائنات دا خمیر تے نشوونما دا قائدہ اے۔ تسیں اپنی ذات وچ خیر نوں ودھن دیو تے دنیا وچ خیر پھیلان وچ اپنا حصہ پائو۔ ہر واقعے دے ظہور وچ کوئی منطق اے۔ ہر آزمائش تے آفت دے پچھے کوئی نہ کوئی کوتاہی اے۔ دعا تے شکر نوں وظیفہ بنا لوو ویکھو کیویں زندگی وچ قرار آندا اے۔٭