ایتھے لوکاں لئی کون سوچدا اے

مظہر برلاس

عجب اتفاق اے کہ ملک چلان والے سارے ارب پتی ہو گئے۔ ملک مقروض ہو گیا تے مجال اے کسے نے اک دھیلے’ رتی یاں پائی دی کرپشن کیتی ہووے۔ پاکستان وچ کجھ خاندان حکومتاں وچ رہے’ ہن وی نظام حکومت ایہناں دے ہتھاں وچ اے ایہ وی عجیب گل اے کہ ایس مقروض ملک دا قرض اوہ لاہندے نیں جہناں نے ایہ قرض لیا ای نہیں۔ قرضے کھان والے ہور لوک نیں تے قرضیاں دا بھار سہن والے لوک حکمراناں توں وکھرے نیں۔ حکومتاں وچ رہن والے کجھ خانداناں نوں نظام پوری طرح سپورٹ کردا اے۔ ایہناں خانداناں دے کرتوتاں دی پردہ پوشی کردا اے ایتھے عام لوکاں لئی سوچن والا غالباً کوئی نہیں۔ ایہ گلاں مینوں ایس لئی یاد آ رہیا ںنیں کہ جدوں میں حکمراناں نوں غیرپاکستانی لباس وچ ویکھنا واں اوہناں دیاں چیزاں نوں ویکھنا واں اوہناں دیاں بیگماں دے ہتھاں وچ مہنگے ترین غیرملکی پرس ویکھنا واں تے ایہ سوچ مینوں بار بار ڈسدی اے کہ آخر ایس ملک دے لوکاں دا قصور کیہ اے؟ کیہ ایہ ملک مافیاز لئی بنیا سی؟ ایہ ملک اوہناں مقصداں توں د ور کیویں چلا گیا جہناں دی تکمیل لئی ایہدا قیام عمل وچ آیا سی؟ عام لوکاں تے حکمراناں وچ فاصلے اینے کیویں ودھ گئے لوکاں تے حکمرانی کرن والیاں دے طور طریقے تے عام لوکاں ورگے ہوندے نیں۔
ایران وچ کس طرح سادہ لباس پان والے امام خمینی انقلاب دے رہبر بن گئے۔ چین وچ انسان دی ترقی دا دارومدار محنت اُتے اے’ اوتھے خاندانی نظام ترقی دی وجہ نہیں بن دا تے فیر اوتھوں دا نظام کسے دی مدد نہیں کردا چین نے اپنے ماڑے علاقیاں دی پسماندگی صرف دس پندراں ورھیاں وچ دور کیتی۔ افسوس ساڈے ایتھے انج نہیں ہو سکیا اسیں سٹھ دی دہائی وچ پورے خطے وچ سب توں اگے سی اج ساڈا تذکرہ آخری صفاں وچ ہوندا اے۔ افسوس کہ ساڈے ایتھے لوکاں دی ماڑتا دور کرن دی کوئی سنجیدہ کوشش کدی کیتی ای نہیں گئی اسیں نفرتاں وچ ادھا ملک گنوا دتا اسیں اجے وی ایس توں سبق سکھن لئی تیار نہیں۔ تریہہ چالھی ورھے پہلاں جدوں اسیں خطے وچ اگے سی اوہناں تریہہ چالھی ورھیاں وچ ساڈے ایتھے اجہے خانداناں دیاں حکومتاں رہیاں جو بیرونی دنیا وچ جائیداداں بناندے رہے ایس دوران ملک ڈھیر پچھے چلا گیا’ ایسے عرصے وچ نظام وی ایہناں خانداناں دے ہتھوں یرغمال بن گیا۔ ایس پورے کھیڈ نے کرپشن دے رُکھ اگائے’ ہن ایہناں تناور رُکھاں نے دھرتی تے نفرت دا زہر گھول دتا اے نفرت تے دہشت نال نہ تے امن آندا اے تے نہ ای ترقی ہوندی اے خوشحالی اجہے علاقیاں دا راہ بھل جاندی اے۔ بڑی عجیب گل اے کہ حکمراناں دے مہنگے سوٹ تے مہنگیاں گڈیاں غریباں دا استحصال کرکے حاصل کیتیاں جاندیاں نیں۔ اسیں عجیب قوم آں جہنے اپنے محسن ڈاکٹر قدیر نوں وی دُکھ دتے۔
شاید ساڈے پورے نظام نوں ملک لٹن دا دُکھ نہیں’ شاید بربادیاں دا کھیڈ ایس نظام نوں نظر نہیں آ رہیا؟ قوماں بہت پہلے سوچدیاں نیں۔ ایہدا اندازہ تسیں ایس واقعے توں لا ئو۔ آگرہ وچ پیدا ہون والے موتی لال نہرو ہندوستن دے نامور وکیل سن۔ اوہناں نے بڑے شوق نال اپنے بیٹے نوں انگلستان توں قنون دی تعلیم دوائی۔ موتی لال نہرو نے اپنے بیٹے جواہر لال نہرو دی پرورش شہزادیاں وانگوں کیتی۔ جدوں اوہ بیرسٹر بن کے ہندوستان پرتیا تے باپ نے اپنے بیٹے نوں الٰہ آباد وچ چنگے کلائنٹس لے کے دتے۔ موتی لال نہرو نے ویکھیا کہ اوہدا بیٹا جواہر لال نہرو کمیونسٹ خیالات دا مالک اے اوہ سیاست وچ آ کے معاشرے وچ مساوات پیدا کرنا چاہندا اے۔ موتی لال نے بیٹے نوں بڑا سمجھایا۔ جدوں دال نہ گلی تے فیر اک دن موتی لال نے اپنے بیٹے جواہر لال نہرو دی الماری چوں قیمتی سوٹ’ مہنگیاں جتیاں تے سگار کڈھے تے لوکاں وچ ونڈ دتے۔ نال ای الماری وچ کھدر دے تن کرتے’ دو پجامے تے دیسی جتی رکھوا دتی۔ کمرے چوں اعلیٰ فرنیچر چکوا کے دری تے موٹی چادر بچھا دتی تے فیر خانساماں نوں حکم دتا کہ کل توں صاحبزادے نوں جیل ورگا سادہ کھانا دینا شروع کرو۔ موتی لال نے بیٹے دا جیب خرچ وی بند کر دتا۔ جواہر لال نہرو شام نوں گھر پرتیا تے اپنے کمرے دا عجیب و غریب حال ویکھیا ایہ دیکھ کے مسکراندے ہوئے والد دے کول گیا’ والد اوس ویلے ٹالسٹائی دا شہرہ آفاق ناول وارینڈ پیس پڑھ رہے سن۔ جواہر لال نہرو نے اپنے باپ توں پچھیا تسیں میرے توں ناراض او؟ موتی لال نہرو نے کتاب توں نظراں ہٹائیاں تے مدھم جہی آواز وچ جواب دتا۔ میں تیرے نال نراض ہون والا دنیا دا آخری شخص ہوواں گا۔ بیٹے نے پچھیا فیر تسیں ایناں وڈا اپریشن کیوں کر دتا۔ والد نے جواب دتا بیٹا جہڑا راہ توں پھڑیا اے اوہدے وچ جیل’ بھکھ تے خواری اے میں چاہنا واں توں اج توں ای ایہناں چیزاں دا عادی ہو جا غریب دے کول اعتبار توں علاوہ کجھ نہیں ہوندا ایس لئی جے توں عام بندے دی گل کرنا ایں تے تینوں آپ وی عام بندہ ہونا چاہیدا اے۔
ساڈے ملک دا سب توں وڈا المیہ ایہو اے کہ ایتھے لیڈرشپ تے لوکاں وچ زمین اسمان دا فرق اے ایسے لئی حکمران لوکاں دا نہیں سوچدے اوہناں نوں غریب لوکاں نال کوئی غرض نہیں۔ ٭