دِھیاں بھیناں رب دی رحمت

دھی نوں رب دی رحمت آکھیا جاندا اے۔پر اج کل ویکھئے تے لگدا اے کہ ایہنوں رب دی رحمت آکھیا تے جاندا اے پر سمجھیا نہیں جاندا۔ایہ معاشرے دا اِک کوڑا سچ اے۔ویکھیا جائے تے ایس سچ دی کوڑ نے ساڈیاں زندگیاں وچ جیویں زہر گھول دِتا ہویا اے۔سانوں ایس گل دی رب ولوں گجی گجی مار وی پے رہئی اے۔دِھیاں بہناں نال دھرو دھوکھے تے مار کٹائی دے واقعے پڑھ سن کے تے ویکھ کے جِگر تے چھریاں چل جاندیاں نیں۔نبی اکرمۖ ہوراں دی سیرت پاک تے اوہناں دی تعلیم ول جھاتی مارئیے تے دھی بہن دا مقام نِکھر کے سامنے آجاندا اے۔کائنات دے ہادی پاک نبیۖ ہوراں دے ویلے توں پہلاں کافر تے مشرک لوک دِھیاں بھیناں نوں جیوندے جی ہی دفن کر دیندے سن بلکہ نپ چھڈدے سن۔اِنج کیوں نہ آکھاں ایس اچے سچے رشتے اتے ”مِٹی پا چھڈدے سن” سرکار دوعالمۖ ہوراں آن کے دِھی دھین تے ماں دا احترام دس کے ایس رشتے نوں بلندیاں تے اپڑا دتا،تے اولاد دی جنت ایس دے پیراں وچ رکھ کے خدمت کرن دا فرض سنا دتا۔
دِھیاں بھیناں نال سختی تے ظلم زیادتی اج ایس زمانے وچ جیویں حدوں ودھدی جارہی اے۔دھی بھین تے ہیگی ہی پیار دے قابل اے،عزت دے قابل اے،دِھیاں بھیناں نال لاڈ کرنے چاہیدے نیں،اوہناں دیاں نِکیاں نِکیاں خاہشاں نوں وی وڈِیاں سمجھ کے پورا کرن وچ سواد تے ثواب لینا چاہیدا اے۔دھی بھین رو پوے تے رب دا عرش رون لگ پیندا اے،ایہناں نوں دکھ نہیں دینا چاہیدا۔ایہ نمانیاں تے جمدیاں ای پردیسناں تے پرایا مال ہندیاں نیں۔ پال پوس کے کِسے دے ہتھ ایہناں دی انگل پھڑا کے گھروں ٹورن نال دھی بھین دے دل جگر تے کِیہ ورتدی اے، ایہ اوہدا ای دل جان دا اے۔اوہدے ایس دکھ تے پِیڑ دا کوئی وی اندازہ نہیں لاسکدا۔موت دی تلخی تے مرن والا ای جان دا اے۔پتہ اوس وجود نوں ہندا اے جس نالوں روح جدا ہورہی ہووے۔سلام اے اوس دھی بھین نوں جیہڑی رب رسولۖ دا حکم من کے،ماں پیو تے بھیناں بھراواں دی گل من کے وسدے گھر وِچوں ہنجو کیردی تے ہوکے ہاواں بھردی ٹر پیندی اے،تے اوہدے آل دوالے رشتے داراں تے انگاں ساکاں دے ہنجو ہوکے وی اوہدی ہمت نوں توڑ رہے تے اتھروواں نوں اکھوں باہر نوں دھک رہے ہندے نیں،ویکھیا جائے تے ایہ اجیہی میت ہندی اے جیہڑی آپ ٹر کے جارہی ہندی اے۔تے ایسراں ایہ جنازہ اٹھن ورگا منظرکئیاں دے کئی ستے دکھ درد جگا رہیا ہندا اے۔تے اوس ویلے ہر کوئی اکھاں وچ اتھرو لے کے ہِجر دی پِیڑ نوں دل تے سہہ رہیا ہندا اے۔
دھی بھین نوں آپ جم پال کے دوجے لوکاں دے حوالے کردینا بڑی ہمت تے جرأت دا کم اے۔ ماں پیو دے گھروں دھی بھین نوں اِنج وِدیا ہندیاں ویکھ کے ایس گھڑی تے جیویں چِڑیاں کاں وی رو پیندے نیں۔ دِھیاں تے جمدِیاں ای پردیسناں ہندیاں نیں۔ماں پیو تے بھراواں دے مان بھروسے،ایہناں دے سِر دی چھاں ہندے نیں۔دِھیاں بھیناں نال محبت رب نال محبت کرن والی گل اے۔اج کل دِھیاں نال ویاہ مگروں پیکیاں تے سوہریاں ولوں کیتے جان والے سلوک ویکھ کے دل روندا اے۔جائیداد وچوں شرعی حق دین لگیاں بھراواں دے ایمان جیویں سنگڑ جاندے تے عقیدے مک جاندے نیں۔محمدی شریعت نوں چھڈکے لوک غاصبانہ تے کافرانہ سلوک اتے اتر آئوندے نیں۔جے کوئی دھی بھین اپنا حِصہ منگ لوے تے اوہنوں گھراں کچہریاں دے چکر مروا مروا کے پاگل کردِتا جاندا اے۔تے جے اوہنوں حصہ مِل وی جاوے تے پھیرہمیش لئی اوہنوں اپنے مگروں لاہ دِتا جاندا اے،تے گھروں ہمیش لئی جیویں کڈھ ای دِتا جاندا اے۔ایس توں ودھ اپنے آپ نال ظلم کِیہ ہوسکدا اے کہ اسیں رب دی ایس رحمت دے ہمیش لئی پیر وڈھ دینے آں۔تے پھیر ساڈیاں زندگیاں اتے ایس دا برا اثر ایسراں پیندا اے کہ جِیویں رب دی بے آواز لاٹھی ورہدی اے۔تے دھی بھین دِیاں ساہواں پھر دِلوں ہاواں بن بن نِکلدِیاں نیں تے ساڈا اعمال ناواں کالا کری جاندیاں نیں۔
اصل گل ایہ اے کہ ایس کھوہیا کھوہی تے دنیاوی بھکھ دی اصل وجہ دِین اسلام توں دور دور رہنا اے۔دِین اسلام دِیاں گلاں تے حداں قدراں نوں ڈاہڈے گوہ نال ویکھن جاچن تے عمل کرن دی وڈی لوڑ اے۔مکدی گل اے کہ دِھیاں بھیناں رب دی رحمت ہندیاں نیں،ایہناں نوں ناراض کرکے زحمت نہیں لینی چاہیدی۔رحمت ای لینی چاہیدی اے۔٭