اِک سچّے شاعر دی کھری شاعری

نویں نظم یا آزاد نظم پنجابی وچ کدوں آئی تے ایہدے پہلے شاعر کون سن۔ ایہ اک حل طلب معاملہ اے ۔ بقول حضرت غلام محمد نقش ہاشمی (مرحوم) ” 1940ء توںبعد جدوں ہندوستان وچ آزادی دی تحریک نے زور پھڑیا تے کجھ نامور اردو پنجابی شاعراں نے آزادی دی ایس تحریک وچ بھرپور حصہ لیا تے جلسیاں وچ نظماں پڑھ کے لوکاں دے دِلاں نوں خُوب گرمایا۔ ایہناں شاعراں دے ویکھو ویکھی کجھ ہور لوک وی ایس پِڑ وچ اُترے جیہڑے باقاعدہ شاعرتے نہیں سن پر اوہناں اپنیاں دِلی کیفیات دے اظہارلئی شاعرانہ انداز اپناندیاں ہویاں آزاد نظم دا رستا اختیار کیتاتے انگریز سرکار دے خلاف اپنے جذبات دا بھرپور اظہار کیتاپر جدوں بعد وچ ہندوستان تے پاکستان آزاد ہو گئے تے ساڈی ادبی تاریخ ایہناں وقتی شاعراں نوں یاد نہ رکھ سکی۔ البتہٰ بہت سارے پابند شاعری کرن والے شاعر اج وی ساڈی پنجابی ادبی تاریخ دا اہم حصہ نیں”۔ایس سلسلے وچ ڈاکٹر شہباز ملک ہوراں اپنی کتاب ”آزادی دے مُجاہد لکھاری” وچ اوہناں شاعراں دابڑی تفصیل نال تذکرہ کیتا اے جیہناں نے آزادی دی ایس تحریک وچ حصّہ لیاتے قوم نوں بیدار کرن وچ اپنا بھرپور کردار ادا کیتا۔ ایہناں وچ ملک لال دین قیصر، اُستاد کرم امرتسری، ڈاکٹر فقیر محمد فقیر، محمد دین منیر، اُستاد عشق لہر، ظہیر نیاز بیگی، مولانا محمد بخش مُسلم، امام دین مُجاہد، سیّد فضل حسین مدنی شہباز، دائم اقبال دائم، ملک ضیا اللہ ضیا،ملک عبدالقادر خُوشتر، طالب جالندھری، ملک عطا اللہ عزّت، صحرائی گورداسپوری، محمد رفیع اختر لاہوری، اسیر سوہلوی، حافظ امرتسری، حکیم شیر محمد ناصر، چراغدین (جونیکے والے)، میرا ںبخش واقف، غلام احمد کاتب نوشاہی،اللہ دتہ ناظر، عبدالغفور اظہر، محمد حنیف قدر، اطہر نظامی، سیّد مُوسیٰ امرتسری ، حافظ عبدالرحمٰن المعروف بابا کمالا، غلام محمد نقش ہاشمی، فضل کریم مُجاہد جہلمی،خان مستانہ، اسمٰعیل متوالا، ساحل فارانی تے آغا امداد علی خان غالب وغیرہ شامل سن۔
نویں نظم بارے گل بات کر دیاں ہویاںساڈے اک وڈے کھوجکار تے دانشور ڈاکٹر اسلم رانا ہوراں اپنی کتاب ”رنگ سنگ” وچ شریف کنجاہی ہوراں نوں نویں نظم دا پہلا شاعر قرار دتا اے۔

اوہناں دا آکھنا اے۔ کہ بھاویں شریف کنجاہی ہوراں دی کتاب ‘جگراتے’ 1966ء وچ چھپی اے تے اس توں پہلاں احمد راہی ہوراںدی کتاب ‘ترنجن’ 1952ء تے منیر نیازی ہوراں دی کتاب’سفر دی رات’ 1958ء وچ چھپ چُکیاں سن پرپنجابی وچ نویں نظم دا مُڈھ شریف کنجاہی ہوراں ای بنھیا سی ایہو گل ڈاکٹر نوید شہزاد ہوراں وی نویں نظم بارے مرتب کیتی ہوئی اپنی کتاب وچ کیتی اے تے ایہ ای دُرست جاپدی اے۔ایہناں توں اڈ ایس دَور وچ جیہناں دُوجے شاعراں باقاعدہ نویں نظم کہی ،ایہنوں رواج دتا تے ایہدے وجودنوں منوایا اوہناں وچ نجم حسین سیّد،احمد سلیم،باقی صدیقی ، افضل احسن رندھاوا، سرفراز حسین قاضی تے الطاف قریشی دے ناںنکھیڑ کے لے جا سکدے نیں۔ایس توں بعد ایہ سلسلہ چل نکلیا تے نویں نظم دے ایس قافلے وچ سارا شگفتہ، نسرین انجم بھٹی، راشد حسن رانا تے اختر ہاشمی ہوریں وی شامل ہو گئے۔ انج نویں نظم نے پنجابی ادبی دُنیا وچ پُوری طرح پیرجما لے تے ساڈے بہت سارے دُوجے پنجابی شاعراں وی بڑیاںسوہنیاں، خوبصورت تے متاثر کرن والیاں نظماں تخلیق کیتیاں تے ایہناں وچ نا صرف اپنے آل دوال دی لوکائی تے اپنی قوم دے دُکھّاں، درداں، کرباں تے مسئلیاںنوں بیان کیتا سگوں دُنیا وچ جنم لین والیاںہر طرح دیاں تبدیلیاں تے حالات و واقعات نوں وی اپنیاں نظماں دا موضوع بنایا۔ نویں نظم اج وی لکھی جا رہی اے تے بڑی سوہنی تے خُوبصورت لکھی جا رہی اے۔اجوکے دَور وچ جیہڑے پنجابی شاعر ایس پِڑ وچ چنگیاں نظماں کہہ کے عزّت ،شہرت تے ناں کما رہے نیں اوہناں وچ غلام شبیر عاصم وی شامل اے۔
غلام شبیر عاصم دی شاعری دے عمومی جائزے وچ ایہ گل اُگھڑکے سامنے آؤندی اے۔ کہ اوہ تخلیقی ذہن رکھن والا اک اجیہا شاعر اے۔ جیہڑاات حساس ہون دے نال نال انسانیت دا دَرد رکھن والااک اُچّا سُچّا تے کھراانسان وی اے۔ اوہنے اپنی سوچ، فکرتے خیال دے اظہار لئی جیہڑا انداز اختیار کیتا اے۔ اوہ نہائت سادہ تے سمجھ آؤن والااے اوہ جیہڑی گل وی کر دااے اوہدا مطلب تے مفہوم پُوری طرح نِتّر کے سامنے آ جاندا اے۔اوہدے نزدیک جیہڑی شاعری حقیقتاں دی سچّائی دے سیک توں وانجی ہووے اوہ شاعری پھِکّی، بنجر تے بے اثر ہون دے نال نال فکری روشنی توں وی بانجھ ہُندی اے۔

غلام شبیر عاصم انسانی حیاتی دا گہرا فہم ،شعورتے ادراک رکھن والا اک اجہیا سُوجھوان اے۔ جیہڑا نا صرف اپنے آل دوالے تے گہری نظر رکھدا اے سگوں اوہدے تے فکر تے گوہ وی کر دا اے۔ اوہدی نظم نویں دَور دی نویں نظم اے جیہد ے وچ روائتی مضموناں تے موضوعاں دے نال نال جدید طرزِ فکر دا چانن وی اُگھڑ کے سامنے آؤندا اے۔اجدا دَور جیہدے وچ طبقاتی اونچ نیچ دا فرق اپنیاں آخری حداں نوں چھُو رہیا اے۔ نفسا نفسی ، خُود غرضی،مطلب پرستی تے ناانصافی جہیاں بُرائیاں ساڈے معاشرے وچ انج رچ وس گئیاں نیں۔ کہ ایہناں نے انسان نوں انسان نہیں رہن دِتّا۔ ایہدے توں اڈساڈے حاکماں دے طرزِ حاکمیت نے ہر پاسے بے روزگاری تے مہنگائی دا عذاب نازل کر کے ا جہیا ماحول پیدا کر دِتّااے۔کہ غریب آدمی دا ساہ لینا وی ڈاڈھا اوکھا ہو گیا اے۔ اجہی صُورتحال وچ جے کوئی سر پھریا بندہ سچ لکھن دی جرأت کرے تے اوہ ویلے دے مُنصفاں دی نا انصافی دا شکار ہو جاندا اے۔شائد ایسے کر کے اپنی نظم ”سوچاں” وچ غلام شبیر عاصم آکھدا اے۔ کہ
سچ لکھاں تے وڈھیاں جاون
میرے ہتھ دیاں نساں
چُپ رہواں تے ڈنگن سوچاں
دِل دیاں کیویں دَسّاں
ذرا گوہ کرئیے تے سانوں ایہ پتا لگدا اے۔ کہ اجدے دَور دی سماجی، معاشی تے اخلاقی صورتحال تے ایہدے وگاڑ توںجنم لین والیاں تلخیاں نے انسانی حیاتی نوںایس تھاں تے لیا کھلاریا اے۔ کہ انسان اپنی ذات دے پنجرے وچ قید ہو کے رہ گیا اے۔ معاشرے چوں آپسی پیار، محبت تے خلوص دے مُکّن نال نا صرف بے اعتباری تے بد اعتمادی نے جنم لیا اے سگوں ایس بے اعتباری تے بد اعتمادی دی فضانے مطلب پرستی ،لُٹ مار، بے ایمانی ، چور بازاری ، رشوت خوری تے نا انصافی جہیاں ہور ڈھیر ساریاں بُرائیاں نوںوی جنم دتا اے ۔ جیہناں نے ساڈے معاشرے نوں اخلاقی طور تے تباہ کر کے رکھ دتا اے۔ غلام شبیر عاصم حیاتی دیاں ایہناں تلخیاں نوںنا صرف اپنی نظم دا موضوع بناندا اے سگوں نویں نظم دے مقصد نوں حاصل کرن لئی خارجی منظراں دے اجہے زاویے سامنے لیاؤندا اے جیہڑے عام طور تے ویکھن والیاں دی اکھّوں پروکھے ر ہندے نیں۔ اوہنے اپنی فکر تے خیال دے ابلاغ لئی اظہار دا اجہیاسوہنا تے من کھچواں انداز اپنایااے ۔ کہ اوہدی گل اوہدے پڑھن والے دے دِل وچ اُتر جاندی اے۔ اوہدی نظم ”اوہلا” ایسے گل دی عکاسی کر دی نظر آؤندی اے۔

میرے ایہناں ہاسیاں پِچھے
کِنّے دُکھ تے کِنّے اتھرو
بُکّل مار کے بیٹھے نیں
میرا سینہ چیر کے ویکھو
غلام شبیر عاصم معاشرے وچ ودھدی ہوئی مادہ پرستی نوں اخلاقی تے سماجی قدراں دی تباہی دا سبب سمجھدا اے۔اوہ اس گل توں چنگی طرح جانُو اے۔ کہ اوہدے معاشرے وچ جنم لین والیاں نویاں رسماں ، ریتاں تے منفی قدراں نے انسانی حیاتی دے سفر نوں ڈاڈھا اوکھا کر دتا اے تے ساڈا پورا سماجی ڈھانچہ کھوکھلا ہو کے رہ گیا اے۔ سماج دے نام نہاد ٹھیکیداراں نے نا صرف زمین تے اپنے آپ نوں خُداواں دا درجہ دے لیا اے سگوں زمین تے ہر پاسے خوف تے ڈر دے اجہے گھُپّ ہنیرے کھلار دتّے نیں جیہناں نے جیوندی جاگدی حیاتی نوں زندگی دیاںچأواں، خُوشیاں تے رُشنائیاں توں محروم کر دتا اے۔مثبت تے چنگیاں قدراں مِٹ گئیاں نیں تے اخلاقی رویّے تباہ ہو کے رہ گئے نیں۔ ظُلم، نا انصافی تے نفرت دے زہر نے اعتبار تے اعتماد دی فضا نوں آلودہ کرکے رکھ دتا اے۔اج کسے دی وی عِزّت محفوظ نہیں۔ معاشرے دے وِگڑے مُنڈّے سکول جاندیاں کُڑیاں دے راہ ڈک لیندے نیں۔ غلام شبیر عاصم معاشرے دی اجہی صُورتحال ویکھدا اے تے اپنی نظم ”تروہ” وچ ایہدے تے ڈاڈھے دِلی دُکھ تے کرب دا اظہار کر دا اے۔
پِنڈ دے
وڈے چودھریاں دے مُنڈّے
جد دا راہ ڈکیا اے
اپنی عِزّت بچاون دے لئی
پِنڈ دیاںکُڑیاں
پڑھنوں ای نیں
ہٹ گئیاں
غلام شبیر عاصم دِل دا صاف ، سُچّاتے اک ات حساس انسان اے ۔ اوہ دھوکھے، مکر، فریب، کرودھ تے منافقت نوںپسند نہیں کرداتے اپنی شاعری وچ تھاں تھاں تے نا صرف ایہدے خلاف لکھدا، بولدا تے آواز بلند کردا اے سگوں معاشرے چوںایہناں بُرائیاں نوں جڑوں مُکان لئی پُورا پُوراجتن کردا وی نظر آؤندا اے۔اوہ اپنے آل دوالے، اپنے شہر تے اپنے دیس وچ اک اجہیا معاشرہ ویکھن دا چاہیوان اے۔جیہدی اُساری امن، پیار، محبت ،خلوص تے بھائی چارے دی بنیاد تے ہووے تے لوک اک دُوجے دا احترام کر دے نظر آؤن ۔ہر تھاں اک خُوشگوار ماحول دی مہک دِلاں تے ذہناں نوں مہکاندی ہوئی محسوس ہووے تے سارے لوک امن سُکھ تے شانتی نال اپنی زندگی گزار سکن۔اوہ ایہ سمجھدا اے۔ کہ معاشرے نوں سدھارن لئی اوہدی قوم دے بچیاں نوں تعلیم دے نال نال تربیت دی وی سخت ضرورت اے۔ اوہ ایہ ویکھدا تے محسوس کر دا اے۔ کہ تعلیم یافتہ ہون دے باوجود وی پِنڈّاں دے کجھ چھوٹے چھوٹے چودھری پِنڈّاں دے بھگوان بن جاندے نیںتے اوہ ماڑیاں دی عزِت نوں عِزّت نہیں سمجھدے تے شرم، حیا، انکھ انا تے غیرت دا جنازہ کڈھ دیندے نیں۔ غلام شبیر عاصم چونکہ اپنے آل دوالے دے حالات تے گہری نظر رکھدا اے ایس لئی سماج وچ ہون والا کوئی واقعہ وی اوہدی اکھ توں اوہلے نہیں رہندا۔ اوہدی نظم ”شرم حیا” کجھ اجہی ای صُورتحال دی عکاسی کر دی نظر آؤندی اے۔
شرم حیأ تے غیرت جے کر
ہُندی وِچّ کتاباں دے
تِن واری اوہ ایم اے کر کے
پِنڈ دی اک مُٹیار دی
عِزّت لُٹ کے
تے گل گھُٹ کے
مار دا کاہنوں
غلام شبیر عاصم دی اک نظم ”لِیڈر” وی ویکھن لائق اے۔

جیہدے وچ اوہ اجکل دے لیڈراں دی خُوب خبرلیندا اے تے لِیڈر بنن لئی اوہ جیہڑیاں حرکتاں کردے نیں تے جیہڑے جیہڑے گُرتے طریقے ورتدے نیں۔ اوہناں توں ناصرف اوہ پردہ چُکدا اے بلکہ اوہناں دا پردہ چاک کر دا نظر آؤندا اے۔
میں وی جے کر کالج پڑھدا
اسٹیجاں تے فقرے کسدا
چوکاں دے وچ اگاں لاندا
ہاکیاں لے کے اگّے آ کے
بسّاں ڈکدا، جگّا لیندا
مزدے لُٹدا
لِیڈر بن دا
وکھاوا ساڈے معاشرے دی اک وڈی تے اہم بُرائی اے۔ایہدے وچ شک نہیں۔ کہ سانوں بحیثیت مسلمان چنگا تے حلال کھانا چاہیدا اے، صاف ستھرا لباس پانا چاہیدا اے، نماز پڑھنی چاہیدی اے، روزہ رکھنا چاہیدا اے، حج ادا کرنا چاہیدا اے تے خیرات وی کرنی چاہیدی اے وغیرہ وغیرہ، پر جے ایہ سارا کجھ صرف ایس لئی ہووے کہ لوک سانوں امیر آکھن، نمازی کہن، حاجی سدّن تے حاتم طائی کہہ کے یاد کرن تے فیر ایہ وکھاوا اے تے وکھاوا اللہ تعالیٰ دی ذاتِ با برکات نوں ڈاڈھا نا پسند اے۔اگرچہ غلام شبیر عاصم دی عمر اجے کوئی اینی زیادہ نہیں پر فیر وی اوہنوں زندگی دا جیہڑا تھوڑا بہت تجربہ تے مشاہدہ حاصل اے اوہ ایس گل نوںواضح کر دااے۔ کہ اوہ اک نہائت با شعور تے سمجھدار انسان اے تے اک باشعور تے سمجھدار انسان ہُندیاں ہویاں اوہ اپنے آل دوالے تے گہری نظر رکھدا اے تے اوہدے وچ ہون والے واقعات دی اثر انگیزتصویر کشی وی کر دا اے۔ایس سلسلے وچ اسیں اوہدی نظم ”خیر خیرات” ویکھنے آں۔جیہدے وچ اوہدے دِلی دُکھ درد تے کرب دا اظہار،فنی تے فکری سچائی تے اثر انگیزی دے نال نال بھُکھے تے ماڑے دے بھرویں احساس دا رُوپ دھار کے اُگھڑ کے سامنے آیا اے۔
اک غریب ایانے نوں
کل دے بھُکھم بھانے نوں
اک دو بُرکیاں چَول
دوہری واری منگن توں
مار کے چنڈ روا چھڈیا تے
لہو ای سارا جُثّے چوں
دَبکے نال سُکا چھڈیا تے

دیگ پکا کے رب دے ناں تے
سارے پنڈ نوں چودھری جی
فیدہ کیہ اے ونڈّن دا
غلام شبیر عاصم اپنے اردگرد دے ماحول نوں چنگی طرح ویکھدا تے پرکھدا اے۔ اوہنوں ایس گل دا چنگی طرح احساس اے۔ کہ استحصالی تے جابر قوتاں دا کُٹھیا ہویا بندہ بالآخر ہمّت ہار جاندا اے۔ جیہدی وجہ توںہور کئی سماجی مسئلے پھُٹ پیندے نیں تے انساناں وچکار سماجی ،معاشی تے گروہی کشمکش جنم لے لیندی اے۔ جیہڑی ساڈے اجدے شہری تے پینڈو سماج وچ ویکھی جا سکدی اے۔ غلام شبیر عاصم اپنے معاشرے تے اپنے سماج وچ واپرن والیاں ایہناں کیفیتاں نوںنا صرف اپنیاں نظماں دا موضوع بناندا اے۔ سگوں ایہناں تے ڈاڈھی تنقید کردا تے ایہناں نوں نِند دا نظر آؤندا اے۔ چونکہ اوہ اک حسّاس دِل دا مالک اے۔ ایس لئی اوہدی فنّی تے فکری قوّت عام لوکائی نالوںکجھ زیادہ تے مشاہدے دی اکھ اُگھڑی ہوئی تے کافی تیز اے۔ اوہ اپنے معاشرے دی ہر چھوٹی وڈی بُرائی نوں اپنیاں نظماں دا موضوع بناندا اے۔ ایس حوالیوں اوہدی اِک خُوبصورت نظم ”دودھی” نوں پیش کیتا جا سکدا اے۔
چِٹم چِٹّے سچ ورگے
چِٹّے دُدھ وِچ پانی پا کے
بُوہے بُوہے پھر کے مُورکھ
اپنے من دی کالخ ویچے
غلام شبیر عاصم اک پکا سچا مسلمان اے۔ اوہنوں اپنے دِین دے کسے حُکم توں وی انکار نہیں۔پر جدوں اوہ اِک مسلمان ملک دے معاشرے وچ غریب تے ماڑے طبقے دے حالات ویکھدا اے تے ” روزے” جہیاں نظماں خُود بخود اوہدی سوچ تے اوہدی فکری کائنات دا حصہ بن جاندیاں نیں۔ روزہ ساڈے دینِ اسلام دا اک اجہیا رُکن اے۔ جیڑا روزے دار نوں ہر بُرائی توں روکدا اے تے جے روزہ روزے دار نوں بُرائی توں نہیں روکدا تے فیراوہنوں اوہدے بھُکھیاں رہن دا کوئی فائدہ نہیں ۔ایسے گلوں غلام شبیر عاصم اجہیاںدینی تے سماجی ٹھیکیداراں تے گہری تنقید کردا نظر آؤندا اے۔ جیہڑے صرف بھُکھیاں رہن نوں ای روزہ سمجھدے نیں۔اوہ آکھدا اے۔ کہ
سرگھیوں لے کے شاماں تیکر
بھُکھیاں رہنا
کُجھ نہ کھانا، کجھ نہ پینا
ایہ ای جیکر روزے نیں تے
ماڑیاں لئی ایہ چرج نہیں آئے
گنتی دے ایہ تھوڑے روزے
ایہ دَور جیہدے وچ ساڈی حیاتی اپنے ساہ پُورے کر رہی اے، انسان دا جیون ڈاڈھاای اوکھا ہو کے رہ گیا اے ۔ اوہنوں اپنے آل دوالے ناکامیاں، نامرادیاں، بھکھاں، دُکھّاں، کرباں تے اوہدیاں حسرتاں دے دیو آدم بو آدم بو کر دے نظر آؤندے نیں۔ انسان دی خود مختاری تے اوہدی انسانی حیثیت ختم ہو کے رہ گئی اے۔

ہر پاسے ظُلماں، جبراںتے ناانصافیاں دے پہرے نیں ۔ حاکماں تے دُوجیاںاستحصالی قُوتاں نے نا صرف اوہدے شعور تے اوہدی سُوجھ بُوجھ نوںمادہ پرستی دیاں ولگناں وچ وَل دتا اے سگوں اوہدی زبان نوں چُپ دے تالے وی لا دتے نیں۔ اوہدیاں سوچاں تے اوہدے خیالاںتے پہرے لان دے نال نال اوہنوں گُنگیاں، بولیاں تے انھیاںوی کر کے رکھ دتا اے۔اجدا انسان بولدا تے ہے پر اوہدی گل کسے نوں وی سمجھ نہیں آؤندی،اوہ ویکھدا تے ہے پر ویکھ کے وی کجھ نہیں ویکھدا۔ ہر تھاں خوف تے ڈر دے لمے تے گہرے سائے اوہدا پچھا کر دے نیں۔اجہی گھمبیر صُورتحال وچ وی ساڈا شاعر غلام شبیر عاصم حوصلہ نہیں ہار دا۔ اوہ اپنے دَور دے انسان دی رہنمائی کردا اے تے اوہنوں ہمت تے جتن کرن دا درس دیندا اے۔اوہنوں ایس گل دا پکا تے پُورا یقین اے۔ کہ آؤن والی کل دے سُورج دیاں کرناں اوہدی جھُگی وِچ وی اُترن گیاں تے اوہدا ویہڑا وی خُوشیاں، رِیجھاں تے چأواں دے چانن نال جگمگا اُٹھے گا۔اوہدی نظم ”دھرتی ونڈّاں لو” دا اِک بند ویکھو۔
میں عاصم ہالی حال دا
میں سجرے چن اُچھال دا
میں اپنا مُڑھکا روڑھ کے
دھرتی نوں نِت اُجال دا
ایہناں نظماں توں اڈ غلام شبیر عاصم دیاں ہور وی کئی نظماں بڑیاں خُوبصورت، سوہنیاں تے جاندار تے اوہدی ایس کتاب دا حصہ نیں۔ جیہناںچوں” میریا ربا، دُکھ، آل دَوالا، جوبن بھار تے ماڑیاں دے دُکھ ” ڈاڈھیاں دِل کھچویاں تے من بھاندیاںنظماں نیں۔ علاوہ ازیں اوہدی ایس کتاب وچ کجھ غزلاں وی شامل نیںتے جتھوں تک میرا خیال اے ۔
غلام شبیر عاصم نے اپنیاں غزلاں وچ وی اپنی نظم والے معیار نوں قائم رکھیا اے۔
غلام شبیر عاصم نہائت زیرک، باریک بین تے سمجھدار انسان اے۔اوہ جیہڑی وی گل کردا اے۔ اوہدے وچ وزن ہُندا اے۔اوہ انسانی حیاتی دے تمام معاملات تے تمام پکھاںدا مطالعہ تے مشاہدہ کر دا اے تے اپنے ایس مطالعے تے مشاہدے نوں لفظاں وِچ ڈھال کے شعری رُوپ دے دیندا اے۔
مُکدی گل ایہ وے کہ بھاویں غلام شبیر عاصم دے ہاں سانوںکجھ رُومانی خیالاں تے جذبیاں دا اظہار وی لبھدا اے پر مجموعی طور تے اوہ اپنی شاعری وچ اک اجہیا شاعرتے سُوجھوان بن کے اُبھر دا وکھالی دیندا اے ۔ جیہنے ناصرف معاشرتی بُرائیاں، سماجی روگاں، معاشی ناہمواریاں تے سیاسی بدحالیاںدے حوالیوںجاندار شاعری کیتی اے۔ بلکہ نظم نوں ریت تے روائت دی بجائے جیوندی جاگدی حیاتی دے مسئلیاں توں جانو کرایا اے۔ زبان سادہ، بیان دلکش تے گل سمجھ آؤن والی، اوہدی شاعری دے خاص وصف نیں۔ میں اوہنوں اوہدی پہلی کتاب چھپن تے مبارک باد دیناں تے آئندہ اوہدے توں مزید اچھّی شاعری دی اُمّید وی کرناں۔
اللہ کرے زورِ قلم اور زیادہ