غزل
سلطان کھاروی
ایہہ جیون دا پیالہ تے، کدوں دا بھر گیا ہندا
حیاتی دے عذابوں جے، کدے میں ڈر گیا ہندا
کلیجے لا لیا غم نوں، تے چنتا ہور کھاندی اے
جے میں دھرکار دیندا تاں، ایہہ کیہدے گھر گیا ہندا
میں سورج ڈبدا ڈٹھا، تے مینوں رون چا آیا
جے فجرے پندھ چا پیندا، تے میں وی گھر گیا ہندا
کدے جھولی چ پے جاندے، کتوں جے مٹھ کو ہاسے
مرے دو چار دکھاں دا، تے بتا سر گیا ہندا
اخیری حرف باقی اے، لکھاں گا آخری ویلے
جے اوہو حرف لکھدا میں، کدوں دا مر گیا ہندا
برا ہویا چرایا اے، کسے ‘سلطان’ نے دل نوں
کدی افسوس نہ کردا، جے میرا زر گیا ہندا
