غزل
جان کاشمیری
بندہ ایویں جھلّ کھلارے جگ دے آڈے کاہدے آڈے
نکّو نکّی بھریا میلہ چھڈ کے جانا دور دراڈے
ویلے دھونی دھمائی چنگی جند نمانی سولی ٹنگی
انّھی اَنا دے گل وچ گہنے بن گیے ایہو روگ اساڈے
قبرے جا کے رُک جاندے نیں حشر توں پہلاں مُک جاندے نیں
اَکھ دی ساری ہیرا پھیری کیہڑے اگیرے کیہڑے پھاڈے
جگ تے بندہ کِسراں آندا، آ کے واپس کِسراں جاندا
کاڈاں کڈ کڈ تھک گیے ایتھے نکّے وڈے سارے کاڈے
رب دی سوں نہ کڈھے جاون ولّ ولیویں بختاں والے
ڈاڈے کسے دا پلّہ پھڑ کے کدی نہ ماڑے ہوون ڈاڈے
حُسن دا جادو ہور کیہ ہونا بُھل گیے لوکی اپنی ہستی
پا،پا تَرلے پیریں ڈِگ دے خیریں مہریں پیڈے پاڈے
کہندے پھردے رب دے لیکھے لوک سیاست کردے ویکھے
چھیتی چھیتی ہو گئے اِک مِک حُسن دے لاڈے عشق دے لاڈے
ڈِگدی ڈُگدی دُھپ چھاں مندی گرمی دے وچ پُھوپھاں مندی
غور کرو جے تُھک کے غصہ، سبھ توں بُرے نیں بول تُساڈے
