غزل
پیر فقیر ویر سپاہی
سگریٹ بجھی سگرٹ لا لئی
ست شعراں دی غزل بنا لئی
مونہہ چوں دھواں کڈھی رکھیا
سینے آگ لا کے ٹھنڈ پا لئی
فقراں انج دھوں داری کیتی
ہڈ بالے تے دھونی دھخا لئی
مولا ککھ سلامت رکھے
جنگلیں فقر دی کلی پا لئی
ٹلی نہیں تقدیر نکرمی
میں ہر اک تدبیر آزما لئی
دنیا داری کی کرنی
جد یاری نال فقیراں لا لئی
دل پیا رووے اکھیاں اتے
روح نے ہجر دی پیڑ ہنڈا لئی
لبھی ناہیں پرت پٹھوری
بگھیاڑاں نے جنگلیں ڈھا لئی
دھون کویں نہ لفدی میری
پنڈ جدوں ہمتوں بھاری چا لئی
فقر فقیری کی کرنی
جس دنیا داری دی کھیہ کھا لئی
تن طلاقاں دے دنیا نوں
فقر دی کسے حقیقت پا لئی
موذی نفس نوں مار مکایا
فقراں فقر کھیڈ رچا لئی
منصفاں توں انصاف نہ ہویا
عدل دی ہر زنجیر ہلا لئی
ننگے پیریں کدھر جاواں
جدوں مسیتوں جتی چکا لئی
سگرٹ دے نال کے سگرٹ
سجناں تیری یاد بھلا لئی
کنک دے دانے جنتوں کڈھایا
آدم کھلی کنک اگا لئی
کنک دا زور تے طاقت ویکھو
اک نے سو دی شکل وٹا لئی
کنک دی بھُکھ سی کل آدم نوں
کل آدم نے بھُکھ مٹا لئی
سوٹے باز فقیر جد آئے
سگرٹ کھول کے سگٹ بنا لئی
ویر فقیراں دنیا اپنی
دنیا نالوں وکھ وسا لئی
