اَتھری

ڈاکٹر صائمہ بتول

چھموں نکیوں لاء ای بڑی لاڈی تے اتھری سی۔ اُنج تے اوہدے اتھرے ہوون دی کوئی ڈھکویں وجہ نہیں سی کیوں جے اوہدے جمن توں اک سال پہلاں اوہدے ماں پیو نے اپنے پلوٹھی دے اکو اک پتر نوں قبرے لاہیا سی۔ نمبردار رب نواز اپنے علاقے دا منیا پرمنیا ڈیرے دار تے سرپنج سی جہڑا اپنے جثے دے نال نال اپنے کردار دا وی تگڑا سی۔ مونہوں کڈھی گل دا پالن ہار ماڑیاں دا ساتھی تے ورودھیاں دا ویری سی۔ اوہ انصاف کرن لگیاں کدیں وی ماڑے نال دھرو نہ ہوون دیندا ۔ دھیاں بھیناں دی عزت کرن والا تے اوہناں دا مان رکھن والا نمبردار رب نواز( چھموںدا ابا) پچھلی پوری حیاتی پتر دے مونہہ نوں سک گیا۔چھموں توں مگروں رب اوہناں دے گھر اک واریں فیر امید لائی پر ایس واریں وی پتر دی تھاں رب سوہنے نمبردار دے گھر نوں رحمت نال سجایا۔ نمبردار بڑے وڈے جگرے تے ہٹھ دا مالک انسان کدیں نہ ڈولیا رب تے توکل کرن والا تے ہر حال وچ اوس ذات دا شکر کرن والا اسی۔ ویکھدیاں ویکھدیاں چارے دھیاں وڈیاں ہو گئیاں۔ وڈی بتول’ نکی طیہری فیر چھموں تے مگروں چوتھے نمبر تے پارو ہائی چارے دھیاں اپنے ماں پیو دی عزت تے لج نوں پالن والیاں شرماواں تے حیاواں والیاں سن۔ چھموں نوں نکیوں لاء ای پڑھن دی بتھیری رھیج ہائی۔ پنڈ وچ اک ادھی جماعت پڑھن مگروں نمبردار اپنیاں دھیاں نوں علم دے گہنے لئی شہر دے سکولے داخل کروا دتا۔ مجھ جہے کلے (دل) والے نمبردار نے جتھے اپنے پنڈ دے لوکاں ساکاں سیناں تے دوجے یاراں بیلیاں لئی اپنے آپ نوں وقف کر دتا ہویا سی اوتھے ای اپنیاں دھیاں دے وی جائز حقوق پورے کرن لئی ہر ویلے تیار ہوندا سی۔ بڑا انگھی ادھمی تے شکل و صورت دا سوہنا جوان سی پر مجال اے جو کدیں کسے ول اکھ بھر کے ویکھے۔اپنیاں ایہناں گناں پاروں اوہ اپنے شریکے برادری وچ وی عزت دی نگاہ نال ای ویکھیا جاندا سی۔ تے برادری تے برادری توں باہر والے وی اوہدے نال نال اوہدے ٹبر دی وی عزت کرن تے مجبور ہائن۔ چھموں پہلی جماعت وچ اوس ویلے دے چنگے پرائیویٹ سکول وچ داخل ہوئی۔اپنی محنت بھولی صورت تے وڈیاں دا ادب کرن والے سبھا پاروں اوہ چھیتی ای اپنی استانی دی اکھ دا تارا بن گئی تے پڑھائی وچوں چنگی ہوون پاروں اپنی جماعت دی مانیٹر بن گئی تے دوجیاں خوبیاں دے نال نال اک ذمہ دار انسان ہوون دا فرض وی اوہ چنگی طرحاں نبھاوندی آئی۔ نمبردار تے نمبردارنی اپنی اولاد نوں کھواندے سونے دی برکی سن پر ویکھدے شیر دی اکھ نال سن۔ نمبردار دے گھر بیماری توں بناں چھٹی کرن دا کوئی رواج نہیں سی۔ نکیاں ہوندیاں جدوں چھموں دیاں سہیلیاں سکولوں چھٹی کردیاں تے دسدیاں اج میری ماسی آئی ہوئی سی تاں میں چھٹی کر لئی۔ اج اسیں اپنے ماموں دے دن رکھن جانا تاں چھٹی کر لئی۔ اج میری وردی صاف نہیں سی تاں میں چھٹی کر لئی۔ اج میرے ابا دی طبیعت ول نہیں سی اوہ مینوں چھڈن نہیںآ سکے وغیرہ وغیرہ تاں چھموں اندروں اندری بڑاکڑھدی کہ سانوں تاں انج دیاں موقعیاں تے کوئی چھٹی نہیں کرن دیندا۔ سانوں تاں ہرحال وچ ای سکولے جاناپیندا اے۔ ساڈی زندگی شہری کڑیاں ورگی نہیں۔ ساڈے ماپے دیسی نیں ایس کر کے اوہ سانوں ہر ویلے سکول گھلدے نیں پر ایہہ تاں وڈیاں ہوئیاں پتہ لگیا پئی اوہ اپنے بالاں نوں کناں ذمہ دار تے محنتی بنا رہے سی۔ اوہ تاں اپنے بالاں نوں چھٹی دی عادت تے نہیں لاونا چاہندے سن کیوں جے حیاتی دا پینڈا سوکھا نہیں تے نکی نکی گل توں پچھے ہٹ جانا حوصلہ ہار دینا ہار من لینی چنگی گل نہیں۔ چھموں اتھری تے لاڈی ہائی ایس لئی کدیں کدیں اپنی ماں نال متھا لا لیندی کہ امی سانوں انج کیوں نہیں کرن دیندے خاص طور تے جدوں چھموں باہر کسے چھوہر نال لڑ بھڑ کے اوندی تے ماں نوں شکایت لاوندی نالے زور لاوندی پئی اوہ اوس ُکڑی دی ماں نوں اس دا اولاہمہ دیوے پر چھموں دی ماں بہشتن ہر واریں چھموں نوں ہس کے ٹال دیندی کدیں وی اوہدے آکھے لگ کے کسے نوں الاہمہ نہ دیندی تے نہ ای دل وچ کوئی گل رکھدی ایس گل دی چھموں نوں بڑی کاوڑ چرھدی پر اوہ ماں نال ای لڑ شڑ کے چپ ہو جاندی۔ چھموں شروع توں ای نکھرے والی تے دوجیاں بھیناں توں وکھ سبھا دی مالک سی اوہ نت ای ماں نال ہانڈ ی من مرضی دی نہ ہوون پاروں کھج پیندی تے اک دیہاڑے تاں اوہ ماں نال ٹر کے بھکھی ای سکولے ٹر گئی۔ سکول اپڑی تاں استانی جی نے مونہوں ای پہچان لیا پئی کوئی گل اے پر چھموں دی ایہہ وی وڈی گل سی کے اوہ اپنے رکھ رکھائو دا بڑا دھیان رکھدی ہائی دوجیاں نوں اپنے بارے صرف اونی ای گل دسدی سی جنی لوڑ ہوندی اوہ اپنا بھرم کدیں وی نہ لتھن دیندی کیوں جے لڑ چکیاں ڈھڈ اپناں ای ننگا ہوندا اے اوہ اوس ویلے ایس گل یا اکھان دی سمجھ تاں نہیں رکھدی سی پر ماں پیو دی تربیت کارن اوہ ایہہ گل سکھ ضرور رہی سی۔ اوہ ای ہویا کجھ چر پچھوں چھموں دی ماں اپنے ملازم بابے ہتھیں اوہدا پونے وچ ولیٹیا پروٹھا تے نال آلو گوبھی دی بھاجی سکولے گھل دتی تے نال ای استانی جی نوں بابے نے دسیا وی پئی چھموں گھروں لڑکے آئی اے۔ استانی جی نے چھموں نوں بلایا تے ساری گل دسی چھموں جذباتی ہو کے رون ڈیہہ پئی پر استانی جی نے چھموں نوں پیار کیتا تے دسیا کہ کملیے ماں پیو توں ودھ بندے دا کوئی اپنا نہیں ہوندا ویکھ نہ تیری ماں کولوں جریا نہیں گیا تے اوہنے تیرے پچھے تیری روٹی گھل دتی اے ایہہ ماں ای کر سکدی اے کملیے مینوں ویکھ میری ماں کوئی نہیںتے بھاویں میں کھا کے آواں بھاویں نہ کھا کے آواں مینوں کوئی نہیں پچھدا ماواں ٹھنڈیاں چھاواں ہوندیاں نیں ایہناں دا اسیں دینہہ نہیں دے سکدے ایہناں دے پیراں تھلے جنت ایویں ای نہیں رکھی رب سوہنے نے تے نہ ای ایویں اپنی محبت دی مثال دیون لئی ماںدی محبت دی مثال دتی اے۔ چھموں نوں استانی جی دی گل پتے دی لگی اُنج وی اوہ بڑی باادب سی وڈیاں دی آکھی گل دا پالن کردی سی۔ گھر جا کے اوہ ماں نال لگ کے خوب روئی تے اپنے سبھا لئی معافی وی منگی۔ کجھ ای دناں بعد نتیجے بولے گئے چھموں پنجویں دا بورڈ دا امتحان دتا سی۔نتیجے دا پتہ لگیا تاں چھموں دا موہر لا نمبر آیا ساری کلاس نالوں ودھ نمبرلے کے چھموں کلاس وچ پہلے نمبر تے آئی انج اوہنے اپنے ماں پیو دا سر فخر نال اُچا کردتا تے نمبردار تے نمبردارنی نے آپ اچ بہ کے صلاح کیتی پئی دھیاں وی تاں پُترای ہوندے نیں دھیاں وی تاں اوتھوں ای اوندیاں نیں جتھوں ُپتر اوندے نیں۔ ُپتراں نوں کیہڑا گھنگریاں لگیاں ہوندیاں نیں اُنج وی پُتر تاں جائیداداں دے وارث ہوندے نیں جد کہ دھیاں منجی دیاں وارث ہوندیاں نیں ماپے مرن تاں دھیاں منجی نوں سنجیاں نہیں ہوون دیندیاں۔ نمبردار تے نمبردارنی راتیں بڑے چر تائیں آپو وچ گلاں کردے رہے تے آکھدے رہے پئی اسیں اپنیاں دھیاں نوں بہت پڑھائونا اے ساڈے ایہہ ای پُتر نیں۔