غزل

بشیرعابد

ہس کے اوہنے ویکھیا تے پیار کرنا پے گیا
دل ترے تے واریا‘ اقرار کرنا پے گیا
کیر کے اتھرو کسے نے کھاہدیاں قسماں جدوں
ہر عذر ہر بات تے اتبار کرنا پے گیا
گرم ساہواں وچ کسے جد گھولیا رس پیار دا
دل دیاں سدھراں نوں شعلہ بار کرنا پے گیا
چن اسمانی چڑھے تے کون دس ویہندا نہیں
مکھ وکھایا جد کسے‘ دیدار کرنا پے گیا
دے رہیا سی دور کنڈھے توں کوئی مینوں صدا
درد دا گہرا سمندر پار کرنا پے گیا
جہڑیاں گلاں نوں اپنے توں وی رکھیا سی چھپا
اوہناں ای گلاں دا اج اظہار کرنا پے گیا
میکدے وچ واعظاں نوں پیندیاں جد ویکھیا
خود نوں عابدؔ صوفیوں میخوار کرنا پے گیا