غزل
بابا نجمی
دن دا سورج بن کے رات دا چن وکھا
شیشے نالوں سوہنا، اپنا من وکھا
سوئی دا نکا بھرنہ سکے تیری مَیل
پھُلاں وانگوں دھو کے اپنا تن وکھا
جہناں اپنے سر نیں وارے انکھاں توں
اوہناں لوکاںورگی اپنی پھن وکھا
تیرے بُلھ نہیں ہلے تھر دیاں چیکاں تے
وید کسے نوں سجناں اپنے کن وکھا
سچے منصف اجے نہیں بیٹھے کرسی تے
حالی نہ فنکارا اپنا فن وکھا
میں وی کل دی چھٹی کر کے ویکھ لواں
میرے پیپے وچ وی ایناں ان وکھا
اپنی لے مزدوری بابا آکڑ کے
کڑتا لاہ کے موڈھے دا نہ کن وکھا
